تبیین شاخصهای عملکردی در طراحی فضاهای آموزش معماری

یادگیری، بخش مهمی از زندگی هر فرد است که زمانی که به آن فکر نمی کنیم نیز اتفاق می افتد؛ یادگیری با رفتار صورت می گیرد و رفتار نیز مرتبط با محیط کالبدی می باشد. از طرفی محیط های یادگیری از عناصری تشکیل خواهند شد که در کنار هم معنادار می شوند. ویژگی ها و کیفیت های هر کدام از این عناصر در شکل گیری رفتارهای مختلف موثر می باشند. در صورتی که محیط دارای ویژگی های کالبدی مناسب باشد و نیازهای دانشجویان مرتفع گردد یادگیری افزایش می یابد. فضاهایی که دارای شرایط مناسب و مطلوب برای رشد فیزیکی، ذهنی، عاطفی و اجتماعی دانشجویان می باشد که تحقق این امر از طریق طراحی جزئیات فضاها با توجه به نیازهای دانشجویان امکان پذیر می گردد. این پژوهش سعی دارد تا با بررسی پیشینه ی پژوهش و نظر صاحب نظران به تبیین شاخص های عملکردی برای طراحی محیط های آموزش معماری بپردازد. ماهیت پژوهش حاضر، توصیفی-تحلیلی است که با استدلال منطقی و روش کتابخانه ای و اسنادی صورت گرفته است. یافته های تحقیق نشان می دهد که کالبد محیط آموزش در صورت داشتن شاخصه هایی همچون مولفه ی زیست محیطی در ابعاد آسایش و سازگاری، عملکردی در ابعاد امنیت، انعطاف پذیری، نفوذپذیری، گوناگونی و خوانایی، مولفه ی زیبایی شناسی در ابعاد رنگ، تعلق، تناسبات بصری، زیبایی بصری، غنای حسی، معنی می تواند تاثیر مثبتی در امر یادگیری داشته باشد.

کلیدواژه ها:

محیط کالبدی ، یادگیری ، محیط آموزش ، شاخص های عملکردی