تبیین راهبردهای نوین با رویکرد انعطاف پذیری در راستای دستیابی به مسکن بهینه

به طور کلی انسان زندگی خویش را در فضاهای گوناگون سپری می کند که در این میان خانه به عنوان سرپناه و نقطه آسایش او مهم ترین فضای انسانی محسوب می شود. او رفع نیازهای خود را در فضاهای متفاوت و با کاربری های گوناگون می جوید و به نوعی در احاطه معماری زندگی می کند. از این رو معماری شکل دهنده افکار، عادات، رفتار و سبک زندگی انسان است و از این منظر پرداختن به آن اهمیت ویژه ای دارد. به نظر می رسد اساسی ترین نیازهای آدمی داشتن سرپناه است؛ بنابراین تامین مسکن مناسب برای تمامی اقشار جامعه ضرورتی انکارناپذیر است. یکی از راهکارهای تامین مسکن بهینه قابلیت انعطاف پذیری در آن است. انعطاف پذیری در طراحی معماری شامل امکان تنظیم و سازگاری واحد مسکونی در طول زمان می شود. این امر در ساختمان باعث ایجاد تنوع شده و در نهایت موجب بهبود بهره وری و افزایش عمر ساختمان می گردد. هدف از انعطاف پذیری در گفتمان معماری مدرن پدید آمدن راهی برای مواجهه با تضاد موجود میان انتظارات از معماری است. تلفیق انعطاف پذیری با طراحی به معماران اجازه می دهد تا آرزو و خیال برنامه ریزی برای کنترل آتی بر ساختمان را در آینده ای فراتر از دوره مسئولیت حقیقی شان بپرورانند. در این مقاله روش تحقیق کیفی بوده که در آن به مطالعه اثر انعطاف پذیری بر طراحی مسکن بهینه پرداخته می شود. به این ترتیب پس از گردآوری اطلاعات از طریق روش کتابخانه ای و بررسی نمونه های مرتبط و تحلیل، آنها به نتایجی در رابطه با دستیابی به انعطاف پذیری اشاره می شود. طرح موضوع انعطاف پذیری در این مقاله به منظور عملکرد چند فضا متفاوت در یک فضا صورت گرفته است. در این امر می توان از طراحی مبلمان انعطاف پذیر استفاده کرد و لذا روش ارائه شده در این مقاله می تواند موجب سکونت دائم و همیشگی به صورت پایدار شود.

کلیدواژه ها:

مسکن بهینه ، انعطاف پذیری ، مبلمان انعطاف پذیر ، چند عملکردی