داستان سرایی به مثابه راهبرد کاهش اضطراب و افزایش مشارکت در آتلیه های طراحی معماری یک مطالعه ی کمی-تجربی

داستان سرایی می تواند آتلیه های طراحی معماری را به واسطه ماهیت انتقادی و رقابتی خود محیط هایی پراضطراب و مانع از خلاقیت و مشارکت دانشجویان سازد. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر مداخلات مبتنی بر «داستان سرایی» بر کاهش اضطراب، افزایش مشارکت کلاسی و تقویت اعتماد به نفس در دانشجویان معماری انجام شد. این مطالعه از نوع کمی-تجربی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بوده است. جامعه آماری شامل ۶۰ دانشجوی کارشناسی ارشد معماری بود که به صورت در دسترس به دو گروه آزمایش (۳۰ نفر) و کنترل (۳۰ نفر) تقسیم شدند. گروه آزمایش به مدت ۶ هفته در معرض مداخله شش جلسه ای روایت سرایی طراحی قرار گرفت در حالی که گروه کنترل آموزش استاندارد را دنبال کرد. ابزارهای گردآوری داده شامل مقیاس اضطراب حالت صفت اسپیلبرگر (STAI)، پرسشنامه مشارکت کلاسی (CPQ) و مقیاس عمومی خودکارآمدی شوارتزر (GSE) بود. تحلیل داده ها با استفاده از آزمون مستقل و ANOVA در نرم افزار SPSS انجام شد. نتایج نشان داد که گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل، کاهش معناداری در سطح اضطراب کاهش میانگین نمره از M=۴۲.۳ به ۳۱.۸ (p < ۰.۰۰۱)، افزایش معناداری در مشارکت کلاسی (p=۰.۰۰۱, η²=۰.۲۱) و افزایش اعتماد به نفس در ارائه ایده های طراحی (p < ۰.۰۰۱) را تجربه کردند. این یافته ها نشان می دهد که داستان سرایی می تواند به عنوان یک راهبرد موثر مبتنی بر علوم رفتاری برای بهبود فرایند یادگیری در محیط های استودیویی طراحی معماری به کار رود و زمینه را برای خلق ایده های نوآورانه فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

داستان سرایی ، اضطراب تحصیلی ، مشارکت کلاسی ، استودیو طراحی ، علوم رفتاری ، آموزش معماری