بازتعریف معماری به مثابه بخشی از اکوسیستم (نمونه موردی مجموعه اکوتوریسم پر داروم)

در دهه های اخیر تشدید بحران های زیست محیطی و گسست انسان از طبیعت ضرورت بازاندیشی در نقش محیط های ساخته شده را آشکار ساخته است. معماری مدرن تحت سلطه نگرش انسان محور و مصرف گرا اغلب به عنوان عاملی در تخریب نظام های طبیعی و افزایش فشار بر منابع زیستی شناخته می شود. پژوهش حاضر با رویکردی تحلیلی - نظری به بازتعریف معماری به عنوان بخشی از اکوسیستم می پردازد و پیوندهای متقابل میان نظام های مصنوع و نظام های طبیعی را بررسی می کند. ابتدا مفهوم اکوسیستم و اصول بنیادین آن معرفی می شود، سپس رابطه معماری و بوم شناسی و رویکردهای کل نگر در طراحی محیطی تحلیل می گردد. در ادامه معماری به مثابه سامانه ای زنده در چرخه های انرژی، آب، هوا و زیست بررسی شده و اصول اولیه همزیستی با طبیعت در طراحی معاصر تبیین می شود. یافته ها نشان می دهد که نگرش اکوسیستمی در معماری می تواند بناها را از عناصر منفک و مصرف کننده محیط به سامانه هایی هم زیست، پویا و باززاینده در چرخه حیات زمین تبدیل کند. این تغییر نگرش زمینه ساز گذار از معماری انسان محور به معماری هم زیست و پایدار خواهد بود.

کلیدواژه ها:

معماری اکولوژیک ، همزیستی با طبیعت ، طراحی بومگرا