واکاوی اصول ارگونومی در طراحی داخلی فضای بیمارستان با هدف ارتقا کیفیت محیط

علم ارگونومی مطابق با توانمندی ها و ویژگی های بدنی انسان طراحی می کند تا در نهایت از بروز ناراحتی های اسکلتی عضلانی پیشگیری شود. ایجاد محیطی امن و ایمن در طراحی فضای درمانی از جمله دغدغه های طراحان است که بارها در مقالات و پژوهش های متعدد نیز بر ضرورت آن تاکید شده است خصوصا در بخش هایی که مختص به بستری بیماران و حضور بیماران و کارکنان پررنگ تر می باشد. از سوی دیگر ارگونومی ارتباطی مستقیم با ایمنی دارد و هر چه فضا ایمن تر باشد می توان گفت به شاخصه های یک فضای ارگونومی نزدیک تر شده ایم. امروزه در درمانگاه ها متاسفانه تنها کالبد فیزیکی بنا صرفا از جهت بهداشت و عدم آلودگی و ارتباطات عملکردی و فیزیکی فضاهای موجود ارزیابی می شود و احساس رضایت کاربران (مجموعه بیماران و کارکنان) از فضا و جنبه های ادراک دیداری و بصری موجود و تاثیر آنها بر رفتار بیماران اهمیت چندانی ندارد. طراحی داخلی فضای درمانی جز جدایی ناپذیر کیفیت طراحی محیط به شمار می رود؛ اما نباید عناصر و لوازم صرفا لوکس را با مبحث طراحی داخلی اشتباه گرفت. پژوهش ها نشان می دهد که ایجاد انعطاف پذیری بالا، امنیت، صمیمیت از یک سو و نور طبیعی، چشم انداز، محیط، رنگ، صوت و مبلمان که همگی شاخص هایی از ارگونومی به شمار می روند از سوی دیگر می توانند در روند بهبود بیماران تاثیر شایانی داشته باشند. هدف از این مقاله شناسایی هرچه بیشتر اصول ارگونومی و کاربرد آن در فضاهای درمانی و تقویت آنها به گونه ای که راحتی و رفاه و آرامش هرچه بیشتر بیماران و بخش درمان را فراهم آورد می باشد. در این مقاله از روش تحقیق توصیفی با استفاده از منابع کتابخانه ای و اسنادی استفاده شده است.

کلیدواژه ها:

ارگونومی ، مراکز درمانی ، دندانپزشکی ، طراحی داخلی