مقایسه تطبیقی خانه های بومی بوشهر بعلاوه بندر لافت از منظر اصول معماری پایدار

با تشدید بحران انرژی و پیامدهای زیست محیطی ناشی از ساخت وسازهای معاصر توجه به معماری پایدار به عنوان رویکردی هماهنگ با اقلیم و محیط طبیعی اهمیت فزاینده ای یافته است. معماری بومی مناطق جنوبی، ایران به ویژه در سکونتگاه های ساحلی خلیج فارس نمونه ای بارز از انطباق هوشمندانه با شرایط اقلیمی گرم و مرطوب محسوب می شود. پژوهش حاضر به مقایسه تطبیقی خانه های بومی بوشهر و بندر لافت از منظر اصول معماری پایدار با تاکید بر نقش بادگیرها و راهکارهای اقلیمی می پردازد. روش تحقیق توصیفی تحلیلی بوده و داده ها از طریق مطالعات کتابخانه ای و بررسی های میدانی گردآوری شده است. یافته ها نشان می دهد که در هر دو شهر بادگیر به عنوان عنصر شاخص معماری اقلیمی نقش موثری در تهویه طبیعی، کاهش دمای داخلی و بهبود آسایش حرارتی ایفا می کند؛ با این تفاوت که در بندر لافت بادگیرها از نظر تعداد ارتفاع و تنوع عملکردی توسعه یافته تر بوده و در ارتباط مستقیم تری با فضاهای داخلی و حیاط مرکزی قرار دارند در حالی که در بوشهر تاکید بیشتری بر سازماندهی فضایی، بازشوهای گسترده و جریان متقابل هوا مشاهده می شود. استفاده از مصالح بومی، فضاهای نیمه باز و جهت گیری مناسب بنا در هر دو نمونه، بیانگر پایبندی به اصول معماری پایدار در پاسخ به اقلیم منطقه است.

کلیدواژه ها:

معماری پایدار ، معماری بومی ، بندر بوشهر ، بندر لافت