نقش واقعیت افزوده (AR) در بهبود تعامل معمار و کاربر در فرآیند طراحی مشارکتی

در سال های اخیر تغییر رویکرد از طراحی های معمار محور به سوی طراحی های کاربر محور و مشارکتی به یکی از مباحث کلیدی در نظریه و عمل معماری تبدیل شده است. با این حال یکی از چالش های اساسی در فرآیند طراحی مشارکتی شکاف ارتباطی میان معمار به عنوان متخصص و کاربران به عنوان افراد غیرمتخصص است؛ شکافی که عمدتا ناشی از ناتوانی کاربران در درک بازنمایی های فنی و انتزاعی معماری می باشد. این مسئله منجر به کاهش کیفیت مشارکت، سوءتفاهم در تصمیم گیری ها و نارضایتی از محصول نهایی می گردد. پژوهش حاضر با رویکردی مروری تحلیلی به بررسی نقش فناوری واقعیت افزوده (Augmented Reality) در کاهش این شکاف ارتباطی و بهبود تعامل میان معمار و کاربر در فرآیند طراحی مشارکتی می پردازد. نتایج مطالعات پیشین نشان می دهد که واقعیت افزوده با فراهم آوردن امکان تجربه فضا پیش از ساخت و در مقیاس واقعی می تواند ادراک فضایی کاربران را به طور معناداری افزایش داده و آن ها را از مشاهده گرانی منفعل به مشارکت کنندگانی فعال تبدیل نماید. همچنین استفاده از این فناوری موجب افزایش حس مالکیت معنوی، رضایت نهایی کاربران و کاهش خطاها و هزینه های ناشی از تغییرات پس از ساخت می شود. در پایان چالش ها و محدودیت های فنی و فرهنگی استفاده از واقعیت افزوده در فرآیندهای مشارکتی مورد بحث قرار گرفته و پیشنهادهایی برای پژوهش های آتی ارائه می گردد.

کلیدواژه ها:

طراحی مشارکتی ، واقعیت افزوده (AR) ، تعامل معمار و کاربر ، ادراک فضایی ، معماری کاربرمحور