تحلیل اصول معماری پایدار با هدف کاهش بهره گیری از منابع غیر تجدیدپذیر در اقلیم سرد و کوهستانی ایران

امروزه با رشد جمعیت و مصرف بی رویه انرژی های تجدید ناپذیر و با رو به پایان رفتن این انرژی ها تلاش برای استفاده از منابع تجدیدپذیر بیشتر شده است. ساختمان ها باید به گونه ای طراحی و اجرا شوند که نیاز آن ها به انرژی های تجدید ناپذیر به حداقل ممکن برسد. ساختمان ها باید کمترین ناسازگاری را با محیط طبیعی داشته باشند. چند دهه از مطرح شدن معماری پایدار می گذرد و راهکارهای بسیاری توسط آن برای حل بحران های معاصر ارائه شده است؛ ولی همچنان مشکلاتی در سر راه ایجاد معماری پایدار وجود دارد. مسئله حفظ محیط زیست و بهره گیری از انرژی های رایگان، مفهوم جدیدی را با عنوان پایداری مطرح می نماید. معماری پایدار تلاشی است برای جلوگیری از تخریب طبیعت و حفاظت از محیط زیست که پیوند دهنده انسان، طبیعت و معماری است. معماری پایدار ناشی از نیاز امروز بشر در مقابل پیامدهای سوء جهان صنعتی در عصر حاضر است. به نظر می رسد که با رفع موانع از طریق توجه به ارزش ها و ویژگی های معماری بومی، می توان آن را کامل نمود. طبق گزارش سایت خبری تحلیلی پارس، مصرف انرژی در کشور ما پنج برابر سایر کشورهای صنعتی دنیا است و ما از این نظر غیر استاندارد هستیم لذا باید سعی شود در طراحی بناها حتی الامکان این مصرف طبق اقلیم و دیگر فاکتورهای طراحی به حداقل کاهش یابد. لذا طراحی بر مبنای اصول معماری پایدار با توجه به زمینه گرایی فرهنگی کالبدی و بومی از ضروریات می باشد. در این پژوهش با بررسی اصول معماری پایدار و شاخصه های اقلیمی در اقلیم سرد و کوهستانی و شناخت نیازها و الزامات جهت کاهش مصرف انرژی و بهبود الگوی ساخت بررسی شده و به ارائه این اصول می پردازیم.

کلیدواژه ها:

معماری پایدار ، معماری بومی ، منابع غیر تجدیدپذیر ، اقلیم سرد و کوهستانی ، اردبیل