تحلیل عوامل محیطی موثر بر طراحی فضاهای درمانی برای کودکان اوتیستیک با تمرکز بر مولفه رنگ

اختلال طیف اوتیسم (ASD) یکی از پیچیده ترین اختلالات رشدی عصبی است که بر تعاملات اجتماعی، ارتباط و رفتار فرد تاثیر می گذارد. محیط فیزیکی و معماری می تواند در بهبود یا تشدید علائم این اختلال نقش بسزایی داشته باشد. در این میان رنگ به عنوان یکی از عناصر مهم در طراحی محیط های درمانی می تواند به تنظیم هیجانات، کاهش اضطراب و بهبود تمرکز کودکان اوتیسم کمک کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر رنگ در فضاهای درمانی ویژه کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم انجام شده است. این مطالعه با رویکردی کیفی و روش گردآوری داده ها به صورت ترکیبی از مرور منابع علمی (۱۷) مقاله تخصصی داخلی و خارجی و مصاحبه نیمه ساختار یافته با ۵ متخصص در حوزه های روان شناسی، معماری و کاردرمانی صورت گرفته است. یافته ها حاکی از آن است که رنگ های سرد و ملایم نظیر آبی روشن و سبز (کمرنگ) می توانند در کاهش تحریک پذیری حسی و ایجاد حس امنیت موثر باشند؛ در حالی که استفاده نادرست از رنگ های تند و متضاد ممکن است باعث افزایش اضطراب و رفتارهای پرخاشگرانه شود. نتایج این پژوهش می تواند راهنمایی برای طراحان و متخصصان در خلق فضاهای درمانی سازگار با نیازهای کودکان اوتیسم باشد.

کلیدواژه ها:

اختلال طیف اوتیسم ، معماری درمانی ، طراحی ، محیطی ، رنگ ، کودکان ، ادراک حسی