ارزیابی نقش مدیریت شهری در کنترل حاشیه نشینی بافت های فرسوده با رویکرد توسعه پایدار شهر کرج

یکی از بزرگترین معضلات کلانشهرهای ایران مسئله حاشیه نشینی است و برای حل این مسئله تلاش های زیادی هم صورت گرفته اما هیچکدام موفق به حل این بحران نشده اند. این تلاش ها که در یک سوی آن نادیده گرفتن و تلاش برای نابودی و پراکنده کردن این اجتماعات است و در سوی دیگر تلاش برای ارائه مسکن، امکانات و شرایط زندگی به آنان است طبق آمارهای رسمی راه به جایی نبرده است. مدیریت شهری نقش بسیار مهمی در کنترل و پیشگیری از حاشیه نشینی دارد زیرا می تواند با برنامه ریزی مناسب و اعمال سیاست های اجتماعی و اقتصادی بهبود شرایط زندگی در مناطق حاشیه شهر برای افراد را فراهم کند. روش تحقیق در پژوهش حاضر توصیفی-تحلیلی است. جامعه آماری در پژوهش حاضر شامل ۳۶۰ نفر شهروندان حاضر در محله می باشد که به صورت تصادفی انتخاب گردیده اند و اطلاعات گردآوری شده با استفاده از نرم افزار اس پی اس اس و لیزرل تحلیل شده اند. یافته ها نشان می دهد که شاخص نیکویی برازش برای متغیر حاشیه نشینی سکونت های غیر رسمی ۰.۷۹ محاسبه شده است که طبق برآورد انجام شده برای شاخص نیکویی برازش مدل هر اندازه مقادیر به دست آمده به عدد یک نزدیک تر باشد مورد قبول و برازش مدل خوب است. برای تعدیل وزن از شاخص نیکویی برازش تعدیل شده استفاده شد. شاخص نیکویی برازش تعدیل شده میزان شاخص نیکویی برازش مدل را نسبت به حجم نمونه و درجات آزادی مدل تعدیل می کند که این شاخص هم مانند شاخص نیکویی برازش بین صفر و یک در نوسان است. هر کدام از سازه ها در سطح نسبتا مناسبی ارزیابی شده است به طوری که شاخص ریشه میانگین توان دوم خطای تقریب برای تمام زیرمولفه های حاشیه نشینی سکونت های غیر رسمی کمتر از ۰.۰۷ است. شاخص برازندگی تطبیقی ۰.۸۷ و شاخص نرمش برازندگی نیز ۰.۶۳ است که برازش مدل نسبتا متوسط خوب است.

کلیدواژه ها:

حاشیه نشینی ، بافت فرسوده ، توسعه پایدار ، مدیریت شهری