مبانی نقش معماری بومی در ایجاد حس مکان و هویت در شهر ساری نمونه موردی میدان ابن شهر آشوب

معماری بومی در واقع معماری خاص یک منطقه، شهر و یا کشور می باشد که با توجه به شرایط آب و هوایی، آداب و رسوم و غیره می تواند متفاوت باشد. معماری بومی به عنوان شاخه ای از معماری انعکاسی از سنت های منطقه ای بر پایه نیازهای ساخت و ساز و تامین مصالح و عملکرد فضاهای ساخته شده آنهاست. از آنجایی که معماری بومی هر منطقه ای با توجه به تنوع قومی و فرهنگی هر کشور از یک سری شاخصه های خاص آن منطقه برگرفته شده است، بنابراین باید دانست که توجه و یا عدم توجه به این امر تا چه اندازه می تواند بر بروز رفتارها و هنجارها و به وجود آوردن حس تعلق در خاطر شهروندان یک منطقه موثر باشد. این مطالعه به روش توصیفی تحلیلی و با استفاده از شواهد و اسناد کتابخانه ای و میدانی با هدف کنکاش موشکافانه و ارائه راهکارهایی جهت تحقق پذیری هویت معماری بومی در شهر ساری می باشد و در پی یافتن پاسخ این پرسش است که چه راهکارهایی را می توان در راستای تحقق پذیری هویت در شهر ساری ارائه نمود. بازشناخت و حفظ مولفه های فرهنگی و هویتی در معماری بومی مازندران می تواند به توسعه پایدار و حفظ هویت فرهنگی منطقه کمک کند. بهره گیری از این مولفه ها در طراحی های معاصر نه تنها به زیبایی و کارایی بناها افزاید، بلکه به تقویت حس تعلق و هویت بومی در میان ساکنان نیز منجر می شود. این پژوهش می تواند به عنوان الگویی برای سایر مناطق با معماری بومی خاص مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

هویت معماری ، بومی ، حس مکان ، ساری