باغ رنسانس، ایتالیا مشاهده طبیعت

برخلاف اندیشه رایج که قرون وسطی را فضایی خالی بین دو تمدن بزرگ می داند اندیشمندان امروز معتقدند این قرون وسطی بود که آموزه های تمدن ها یونان و روم باستان را به رنسانس انتقال داد. امروزه واژه رنسانس معمولا به سلسله دگرگونی های فرهنگی که از قرن چهاردهم در ایتالیا، آغاز در اواخر قرن پانزدهم به دیگر نقاط اروپا گسترده و دست کم تا قرن هجدهم بر بسیاری از مفروضات بنیادین تاثیر گذاشت اطلاق می شود. رنسانس به سبب باززنده شدن اروپا بعد از حدود ۱۰ قرن در مرکزیت ایتالیا به واسطه توسعه بسیار، علم، صنعت، هنر و فرهنگ عصر طلایی اروپایی ها محسوب می شود. از آنجا که رنسانس شروع مدرنیته محسوب می شود و فهم بافتار آن بر درک سبک های معاصر موثر است، شناخت ابعاد مختلف - بخصوص تاریخی و اندیشه ای موثر بر سنت باغ سازی رنسانس اهمیت ویژه ای دارد. در نتیجه این که چرا باید پس از دوره ای طولانی رنسانس هنر باغ سازی در ایتالیا شکل بگیرد؟ و چرا ترتیب و تسلسل باغ رنسانس در قالب اومانیسم و سپس منریسم نمود می یابد؟ دو پرسش اصلی پیش روست. به نظر می رسد آزادی که به سبب ظهور طبقه جدیدی از پیشه وران در سایه آرامش سیای حکومتی ایتالیا پدید آمد زمینه را برای آزادی از سلطه کلیسا و منع لذایذ دنیوی فراهم نمود. باغ اومانیستی حاصل نگاه مشتاق به مشاهده طبیعت جهت آزمایش است که به عنوان واسطه ای زمینه ساز ظهور و تامین توان نیروهای انسان و شکل گیری باغ سازی منریسم است. انگیزه مخالفت با سلطه دوران قرون وسطی در بستر سیاسی ایتالیا فرصت بروز می یابد و بتدریج پس از شناخت طبیعت و قدرت انسان در هنگام کنترل آن ها توجه به جنبه متعالی تر یعنی ذهن انسان در قالب منریسم متمرکز شد که بی واسطه و بدوا امکان ظهور و پذیرش توسط بستر را نداشته است.

کلیدواژه ها:

باغ سازی ، رنسانس ، اومانیسم ، منریسم ، ایتالیا