بررسی فاکتورهای طراحی محیط های آموزشی موثر بر افزایش کار گروهی

شواهد بسیار از موفقیت های فراوان کار گروهی در مقابل فعالیت های فردی وجود دارد. در بسیاری از موارد به پیروی از این موفقیت ها و تجارب در راستای انجام کارهای گروهی در فعالیت های مختلف تلاش های بسیاری صورت گرفته است که نتایج حاصله حاکی از آن است که در بسیاری از موارد با شکست رو به رو شدند یا حداقل تشکیل گروه موجبات دستیابی به هدف مد نظر را فراهم نکرده است. از آنجایی که دانشگاه ها یکی از ارکان اصلی آموزش و تربیت نیروهای مورد نیاز یک جامعه هستند و آموزش اصول پایه هر شاخه از دانشگاه ها آغاز می شوند؛ نیروهای متخصص آینده ی جامعه می بایست آموزش اصولی کار گروهی و دستیابی به روحیه ی انجام کار گروهی را از پایه از خود دانشگاه ها بیاموزند و در نهایت وارد بازار کار شوند. در این پژوهش با تکیه بر مطالعات کتابخانه ای ادبیات موضوع مورد بررسی قرار گرفته و روش تحقیق بر پایه رویکرد کیفی و به صورت توصیفی- تحلیلی صورت پذیرفت. در این راستا با مطالعه ی صورت گرفته از منابع، نظری پیشینه پژوهش، پایان نامه ها و مقاله های مشابه پس از آشنایی با ماهیت مسئله و شرایط حاکم در دانشگاه ها به چهار شاخصه ی اصلی، کالبدی، ادراکی، اجتماعی و عملکردی که هر کدام دارای زیرمولفه هایی هستند که تاثیرگذار بر افزایش کار گروهی در دانشجویان آن دانشکده هستند به دست آمده است.

کلیدواژه ها:

طراحی محیط ، کار گروهی ، فضای آموزشی ، حس تعلق ، حوزه ی پدیداری