راهکارهای طراحی معماری بایوفیلیک در جهت ارتقا پایداری و تاب آوری در محیط زیست و ساختمان

امروزه معماری بیوفیلیک به منظور ادغام طبیعت در محیط ساخته شده و ارتقای پایداری و تاب آوری ساختمان ها و محیط زیست، مورد توجه پژوهشگران و طراحان قرار گرفته است. این رویکرد با بهره گیری از الگوهای طبیعی پوشش گیاهی و نور طبیعی، علاوه بر کاهش مصرف انرژی و انتشار کربن مزایای متعددی در بهبود سلامت روانی، تعامل اجتماعی و عدالت زیست محیطی به همراه دارد. بنابراین اهمیت استفاده صحیح و کارآمد از آن نیازمند بررسی و توجه بیشتر است. اهمیت این پژوهش به دلیل نیاز به مقابله با بحران های اکوسیستمی، روانی و جدایی انسان از طبیعت است؛ بنابراین هدف آن معرفی مفهوم و مزایای چندجانبه ی معماری بیوفیلیک و تاکید بر این است که بازگرداندن طبیعت به قلب محیط ساخته شده کلید اصلی خلق آینده ای سالم تر، پایدارتر و انسانی تر برای شهرهای ماست. روش کار کیفی است و جمع آوری اطلاعات از طریق کتابخانه و اسناد و مدارک انجام شده و روش تحلیل داده نیز توصیفی-تفسیری است و بر پایه نمونه های موردی موفق در زمینه معماری بیوفیلیک بنا شده است. نتایج این پژوهش نشان می دهند که ادغام اصول بیوفیلیک با فناوری های نوین ساختمان هایی خودکفا، تولید کننده تنوع زیستی و مقاوم در برابر تغییرات اقلیمی ایجاد می کند که محیط شهری را به سمت پایداری عمیق تر و همزیستی با طبیعت هدایت می نماید. این پژوهش به طور قاطع اثبات می کند که معماری بیوفیلیک، به عنوان تنها پارادایم یکپارچهنگر قادر به مواجهه ی هم زمان با فروپاشی اکوسیستم ها، بحران سلامت روان و گسست وجودی انسان مدرن، از یک راهبرد اختیاری به یک ضرورت تمدنی ارتقا یافته است. ایران با برخورداری از میراث باغ محور و شواهد عددی بومی بی نظیر در پیوند بیوفیلیک با سلامت، آموزش، عدالت و اقتصاد در موقعیت تاریخی رهبری گذار جهانی به شهرهای طبیعت محور قرار دارد.

کلیدواژه ها:

تاب آوری شهری ، مزایای بیوفیلیک ، طراحی بیوفیلیک ، پایداری