راهکارهای طراحی معماری در جهت ارتقا پایداری محیط زیست در ساختمان ترکیب سیستم فعال و غیر فعال

امروزه بهره وری انرژی در معماری به منظور کاهش مصرف انرژی و به حداقل رساندن اثرات زیست محیطی ساختمان ها مورد توجه پژوهشگران و طراحان قرار گرفته است. این رویکرد با ادغام راهکارهای طراحی غیر فعال و فناوری های فعال علاوه بر ایجاد آسایش حرارتی و کیفیت هوای بهبودیافته مزایای متعددی در صرفه جویی اقتصادی و حفاظت از منابع طبیعی به همراه دارد. بنابراین اهمیت استفاده صحیح و کارآمد از آن نیازمند بررسی و توجه بیشتر است. اهمیت این پژوهش به دلیل نیاز به کاهش وابستگی به سوخت های فسیلی و مقابله با تغییرات اقلیمی است. بنابراین هدف آن بررسی راهکارهای ادغام انرژی های تجدیدپذیر در طراحی معماری به منظور دستیابی به ساختمان های پایدار و بهبود کیفیت زندگی ساکنان می باشد. روش کار کیفی است و جمع آوری اطلاعات از طریق کتابخانه و اسناد و مدارک انجام شده و روش تحلیل داده نیز توصیفی-تفسیری است و بر پایه نمونه های موردی موفق در زمینه بهره وری انرژی بنا شده است. نتایج این پژوهش نشان می دهند که فناوری های ساختمان هوشمند و مفهوم انرژی صفر آینده بهره وری انرژی را شکل خواهند داد. این سیستم ها با استفاده از حسگرها، مواد تغییر فاز دهنده و ساختارهای مدولار، ساختمان هایی خودکفا و تولید کننده انرژی ایجاد می کنند که محیط ساخته شده را به سمت پایداری عمیق تر و آینده ای کم مصرف هدایت می کنند. در نهایت این تحولات، نویدبخش افق جدیدی برای معماری پایدار و همراستایی با طبیعت فراهم می آورند.

کلیدواژه ها:

بهره وری انرژی ، راهکار طراحی غیر فعال ، طراحی فعال ، ادغام راهکار فعال و غیر فعال