ارزیابی و اولویت بندی روشهای میان افزایی از نگاه متخصصان در جوار مسجد شاه اصفهان

این مقاله به ارزیابی و اولویت بندی روشهای میان افزایی در بافت تاریخی اصفهان با تمرکز بر محدوده پشت مسجد شاه عباس می پردازد. هدف پژوهش شناسایی روش هایی است که می توانند ضمن حفظ ارزش های معماری و کالبدی، تاثیر مناسبی بر هماهنگی فضایی و عملکردی محیط پیرامون داشته باشند. برای این منظور ابتدا تحلیل کالبدی و فضایی محدوده انجام شد و سپس با استفاده از پرسشنامه و مصاحبه با متخصصان حوزه معماری و حفاظت شهری روش های میان افزایی ارزیابی و اولویت بندی گردید. نتایج نشان می دهد که برخی روش ها از لحاظ تناسب با بافت تاریخی و تاثیر بر هویت مکانی، اولویت بالاتری دارند و می توانند به عنوان مرجع عملی برای تصمیم گیری در میان افزایی بافت های تاریخی مورد استفاده قرار گیرند. این مطالعه نمونه ای از تلفیق تحلیل علمی و مشارکت کارشناسان در ارزیابی روش های میان افزایی است و می تواند مرجعی برای معماران، طراحان شهری و پژوهشگران حوزه حفاظت شهری باشد.

کلیدواژه ها:

میان افزایی ، بافت تاریخی ، ارزیابی و اولویت بندی ، متخصصان معماری ، مسجد شاه عباس اصفهان