مدل تلفیقی طراحی معماری هوشمند برای بهینه سازی مصرف انرژی و آب در مناطق گرم خشک ایران (نمونه مطالعاتی ساختمان مسکونی چند طبقه در شهر اصفهان)

در اقلیم های گرم و خشک ایران بهینه سازی مصرف انرژی و منابع آب در ساخت وسازهای شهری یکی از چالش های اساسی توسعه پایدار محسوب می شود. الگوهای رایج طراحی معماری غالبا بدون توجه کافی به شرایط اقلیمی و فناوری های نوین انجام می گیرد و این امر موجب افزایش مصرف انرژی، فشار بر منابع آبی و کاهش کیفیت زیست محیطی شده است. این پژوهش با هدف ارائه مدل تلفیقی طراحی معماری هوشمند در جهت کاهش مصرف انرژی و آب به صورت مطالعات موردی بر روی ساختمان مسکونی چندطبقه مدرن در شهر اصفهان انجام شده است. روش تحقیق از نوع تحلیلی - توصیفی و مدل شبیه سازی بوده و با بهره گیری از داده های اقلیمی شهر اصفهان و نرم افزارهای انرژی پلاس و دیزاین بیلدر، عملکرد مدل پیشنهادی مورد آزمون قرار گرفته است. در این مدل از اصول طراحی غیر فعال شامل جهت گیری مناسب بنا، سایه انداز، مصالح با ضریب انتقال حرارت پایین و بهره گیری از سیستم های انرژی کارآمد استفاده شده است. نتایج نشان می دهد طراحی ساختمان بر اساس اصول هوشمند و اقلیم محور از جمله کاربرد مصالح با ضریب هدایت حرارتی پایین، سامانه های بازیافت آب خاکستری و سیستم های هوشمند کنترل دما و رطوبت می تواند مصرف انرژی را تا حدود ۳۲ درصد و مصرف آب را تا ۲۸ درصد کاهش دهد. این مدل با ترکیب مفاهیم معماری پایدار، فناوری های هوشمند و شرایط بوم شناختی ایران الگویی قابل اجرا برای برنامه ریزی توسعه شهری در مناطق خشک محسوب می شود و رویکردی موثر در ارتقای تاب آوری و پایداری محیط های شهری کشور خواهد بود.

کلیدواژه ها:

معماری پایدار ، اقلیم گرم و خشک ، بهره وری انرژی ، صرفه جویی ، آب ، ساختمان های مسکونی اصفهان