راهبردهای تحقق پایداری در طراحی شهرهای نوین ایران

تحولات ناشی از پدیده جهانی شدن باعث دگرگونی در ساختار کالبدی شهرها در اکثر نقاط جهان شده است. اقدامات و مداخلات شهری از جمله اجرای پروژه های عمرانی مانند تعریض معابر و احداث کاربری های جدید بدون مطالعه_x۰۰۰۰_کافی پیامدهای منفی و جبران ناپذیری را هم در مقیاس معماری فضاهای شهری و هم در سطح کلان تر سازمان فضایی و ساختار شهرها به وجود آورده است. در دهه های اخیر مفهوم پایداری و نقش آن در بهبود کیفیت زندگی شهری به یکی از اهداف محوری و کلیدی در برنامه ریزی های توسعه در سطح جهانی، ملی و منطقه ای تبدیل گشته است. مطالعات گوناگونی با هدف تبدیل انگاره پایداری به اصول، ضوابط و راهکارهای عملی در برنامه ریزی توسعه شهری انجام پذیرفته است. با توجه به اهمیت گنجاندن معیارهای پایداری در اهداف توسعه شهرها، نکته محوری این پژوهش بر وجود رابطه مستقیم و دوسویه میان نیازهای انسانی و بهره وری اقتصادی به عنوان پایه ای برای پایداری شهری تاکید دارد. به بیان دیگر طیف گسترده ای از نیازهای اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و زیست محیطی که برای دستیابی به پایداری باید مورد توجه قرار گیرند، قابلیت آن را دارند که در قالب نیازهای بشری در محیط شهری تعریف و ساماندهی شوند. هدف این مقاله، واکاوی چارچوب نظری مرتبط با مفهوم طراحی شهری پایدار و بهره گیری از آن به عنوان معیاری برای ارزیابی تجربیات نوین طراحی شهری در ایران با در نظر گرفتن اصول توسعه پایدار و ملاحظات زیست محیطی است.

کلیدواژه ها:

طراحی شهری ، توسعه پایدار ، ساختار کالبدی شهرهای ایران ، مبانی نظری معماری پایدار