قابلیتهای معماری بومی ایران در جهت همسویی با معماری پایدار در اقلیم گرم و خشک (یزد)

اقلیم گرم و خشک، ایران به ویژه در شهرهایی مانند یزد همواره چالش هایی در زمینه آسایش حرارتی، صرفه جویی انرژی و تامین آب داشته است. معماری بومی این مناطق، به ویژه در یزد با بهره گیری از عناصر هوشمندانه ای مانند بادگیر، حیاط مرکزی، قنات و مصالح بومی نمونه ای شاخص از معماری پایدار پیش از دوران مدرن به شمار می رود. این پژوهش با هدف بررسی هماهنگی معماری بومی یزد با اصول پایداری زیست محیطی، اقتصادی و اجتماعی صورت گرفته و بر آن است تا کاربرد این اصول را در طراحی های امروزی بررسی کند. روش تحقیق توصیفی-تحلیلی بوده و با بررسی منابع معتبر و نمونه های واقعی کارآمدی راهکارهای سنتی در پاسخ به نیازهای اقلیمی شده است. یافته ها نشان می دهد که استفاده از تکنیک ها و مصالح بومی می تواند در طراحی های مدرن نیز به کار رود و نقش موثری در کاهش مصرف انرژی، حفظ منابع طبیعی و ارتقای کیفیت زندگی ایفا کند.

کلیدواژه ها:

معماری بومی ، معماری پایدار ، اقلیم گرم و خشک ، یزد ، بادگیر ، قنات