بررسی تطبیقی هندسه حیاط مرکزی در معماری خانه های بومی نیریز

حیاط مرکزی یکی از الگوهای کهن و ارزشمند معماری اقلیمی ایران و به عنوان عنصر کالبدی در سازماندهی ساختار فضای خانه های سنتی ابعاد مختلفی از نیازهای زیستی، اجتماعی و فرهنگی را پاسخ داده است، هندسه حیاط مرکزی شکل و تناسبات به عنوان اصلی ترین شاخصه طراحی همواره بر عملکرد میزان انرژی تابشی جذب شده، شرایط مناسب آسایش حرارتی و الگوی حرکت جریان هوا تاثیرگذار است که باعث ایجاد نظم فضایی شده است و به عنوان یکی از عناصر کلیدی در معماری سنتی و طراحی فضاهای داخلی، نقش مهمی در ایجاد هماهنگی، آرامش و کارایی در فضاهای مسکونی و عمومی ایفا مینماید. این عنصر معماری، به ویژه در اقلیم گرم و خشک، با فراهم کردن سقف باز و فضای داخلی مستقل، علاوه بر تامین روشنایی و تهویه طبیعی، به عنوان فضایی خصوصی و در عین حال اجتماع پذیر عمل می کند. هدف از این پژوهش بررسی تناسبات، اجزای حیاط مرکزی و استفاده از آنها در مناطق نیمه گرم و خشک مانند نیریز است. ماهیت پژوهش کیفی و از نوع تحلیل محتوا است که با جمع آوری داده ها به صورت برداشت میدانی، مشاهدات، مطالعات کتابخانه ای و قیاس تطبیقی صورت گرفته است. با توجه به موضوع پژوهش، داده های به دست آمده تجزیه و تحلیل شده و نتایج آن در قالب مولفه هایی برای معماری حیاط در خانه های معاصر بیان شده است.

کلیدواژه ها:

هندسه ، حیاط مرکزی ، اقلیم گرم و خشک ، خانه های نی ریز