کاربرد مصالح نوین در حفظ معماری بومی روستاهای کوهستانی نمونه: موردی روستای داشکسن

معماری روستاهای به عنوان بخشی از میراث معماری ایران از نیازهای مادی و معنوی روستاییان مانند محیط طبیعی، نوع معیشت، شکل تولید و سیر تکوینی زندگی اجتماعی و قدرت فنی، ذوق هنری، معیارهای اجتماعی، بنیادهای خانوادگی و خویشاوندی، سنت ها، عقاید، پندارها و باورهای درونی انسان تاثیر می پذیرد. معماری روستاهای مناطق کوهستانی غرب ایران دارای معماری مختص به خود و به دور از هرگونه تقلید از معماری سایر نقاط بوده که با تدبیر و تجربه ساکنینش توانسته اند زمینه های آسایش اهالی بدون صرف هزینه بالا فراهم نمایند. لذا لازم و ضروری است امروزه این معماری حفظ شود؛ تا بتواند این میراث را حفظ نماید و آن را در اختیار آیندگان قرار دهد. در این پژوهش هدف اصلی ارائه راهکارهایی برای حفظ معماری بومی روستای داشکسن شهرستان قروه است که به صورت کیفی و با روش توصیفی-تحلیلی انجام شده است. بر اساس نتایج این پژوهش، برای حفظ معماری بومی روستای کوهستانی داشکسن با استفاده از مصالح نوین باید از موارد زیر در طراحی ها استفاده نمود: استفاده از مصالح نوین سازگار با اقلیم، تقویت مصالح سنتی با فناوری های نوین، استفاده از پلان های متراکم و فشرده، جهت گیری مناسب بناها، بازآفرینی الگوهای معماری سنتی، استفاده از فناوری های نوین در ساخت وساز، آموزش استفاده از مصالح نوین، مشارکت در طراحی و ساخت، الگوبرداری از پروژه های موفق، استفاده از مصالح هوشمند، حفظ بافت تاریخی، استفاده از عناصر طبیعی.

کلیدواژه ها:

مصالح نوین ، معماری بومی ، روستاهای کوهستانی ، روستای داشکسن