طراحی باغ موزه موسیقی شهر اصفهان با هدف ارتقا تعاملات شهروندان و هنرمندان

معماری و موسیقی اصیل تخصصی و جدی جای خویش را به هنرهای فانتزی و تجاری بخشیده اند. در این ورطه از زمان نیاز به یک تحول و دوباره نگری به این عرصه های هنری به شدت احساس می گردد تا بتوان نه تنها هنرهای اصیل و ارزشمند گذشتگان را احیاء نمود بلکه فضایی برای رشد و پرورش استعدادهای نهفته ایجاد کرد. در این باب تاکنون به بیان تئوریک و مبانی نظری مربوط به معماری ایرانی و موسیقی ایرانی پرداخته اند و شیوه های عملی به کارگیری معماری ایرانی در فضاهای معماری بیان نشده است و نیازمند پرداختن به این مسئله می باشد. این پژوهش که به بررسی و توصیف بنیادی و همه جانبه در خصوص مجتمع آموزش موسیقی ایرانی با رویکرد معماری ایرانی می پردازد از نوع توصیفی-تحلیلی و همچنین با توجه به هدف پژوهش از نوع کاربردی محسوب می شود. به دلیل گستردگی طرح مراحل مختلف ابزارهای متفاوتی استفاده خواهد شد، روش تجزیه و تحلیل اطلاعات در این پژوهش مراجعه به استانداردها و معیارهای متداول طراحی معماری بوده است. نتایج این پژوهش حاکی از آن است که موسیقی را با اصطلاحاتی چون ملودی، هارمونی و ریتم توصیف می کنند. ترکیبات موسیقایی با تاکید بر هر یک از این سه عنصر به وجود می آیند. از این میان ریتم و هارمونی به عنوان دو عنصر اصلی مشترک ما بین موسیقی و معماری محسوب می شوند؛ ریتم مهم ترین نقطه مشترک بین موسیقی و معماری است. تکرار پی در پی یک حرکت پایدار در زمان مشخص را در موسیقی که می توان به خوبی در معماری به کار گرفت. هارمونی ویژگی دیگری است که وجه اشتراک موسیقی و معماری محسوب می شود. در معماری شاید بتوان در بخش مربوط به اکوستیک بنا از این عامل خاص بهره گرفت، این ها همان مواردی بود که به کمک آن ها با استفاده از تناسبات می توان به هارمونی دست یافت.

کلیدواژه ها:

معماری ، موسیقی ، ریتم ، هارمونی ، ایرانی