کاربرد انرژی های تجدیدپذیر در ارتقاء معماری پایدار ایران چالش های تخصصی و راهکارهای اجرایی

این پژوهش با هدف بررسی عمیق نقش و ظرفیت انرژی های تجدیدپذیر در ارتقاء معماری پایدار ایران و ارائه راهکارهای اجرایی متناسب با شرایط بومی و اقلیمی کشور انجام شده است. در این راستا چالش های تخصصی پیش روی توسعه معماری پایدار در ایران، شامل موارد فنی، اقتصادی، اجتماعی و مدیریتی مورد واکاوی قرار گرفته و تلاش شده است تا با ارائه رویکردهای نوآورانه و مبتنی بر دانش روز، به این چالش ها پاسخ داده شود. این پژوهش با بهره گیری از روش شناسی ترکیبی شامل تحلیل کمی و کیفی داده ها به بررسی موردی پروژه های موفق و ناموفق در زمینه انرژی های تجدیدپذیر در معماری ایران می پردازد. همچنین با استفاده از نرم افزارهای شبیه سازی انرژی، به ارزیابی عملکرد سامانه های مختلف انرژی های تجدیدپذیر در شرایط اقلیمی گوناگون ایران پرداخته و راهکارهای بهینه سازی مصرف انرژی در ساختمان ها را ارائه می دهد. علاوه بر این با رویکرد ارزیابی چرخه عمر (LCA) و ارزیابی گهواره تا گهواره (C۲C)، به بررسی اثرات زیست محیطی ساختمان ها و ارائه راهکارهایی برای کاهش اثرات منفی و افزایش پایداری آنها پرداخته می شود. یافته های این پژوهش نشان می دهد که با تلفیق دانش بومی و فناوری های نوین می توان به طراحی و ساخت ساختمان های پایدار و سازگار با محیط زیست در ایران دست یافت، همچنین با ترویج استفاده از مصالح بومی و راهکارهای طراحی اقلیمی می توان به کاهش وابستگی به سوخت های فسیلی و افزایش بهره وری انرژی در ساختمان ها کمک کرد. در نهایت این پژوهش با ارائه یک چارچوب جامع برای توسعه معماری پایدار در ایران به سیاستگذاران، معماران و سایر ذینفعان در این حوزه کمک می کند تا با آگاهی کامل از چالش ها و فرصت های پیش رو، در راستای تحقق اهداف توسعه پایدار گام بردارند.

کلیدواژه ها:

انرژی های تجدیدپذیر ، معماری پایدار ایران ، طراحی اقلیمی ، بهینه سازی انرژی ، مصالح بومی