بررسی تطبیقی مولفه های معماری بومی و سازگاری با اقلیم در سکونتگاه های حاشیه تالاب بندرانزلی

معماری بومی بازتاب عینی تعامل میان انسان و محیط پیرامون در بستر شرایط اقلیمی خاص و محدودیت های طبیعی شکل گرفته است. مناطق ساحلی پیرامون تالاب بندر انزلی در استان گیلان به دلیل قرارگیری در اقلیم خزری، مرطوب، بارندگی فراوان، رطوبت بالا، خاک های رسی و نوسانات فصلی سطح آب، الگوهای منحصر به فردی از سکونت و ساخت وساز را پدید آورده اند. این پژوهش با هدف تحلیل تاثیر شرایط اقلیمی و زیست محیطی بر شکل گیری معماری بومی در این نواحی به شیوه ای توصیفی-تحلیلی و بر پایه مطالعات میدانی در سکونتگاه هایی مانند آبکنار و بشمن انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که ساکنان این مناطق با بهره گیری از مصالح در دسترس نظیر چوب، نی و الیاف گیاهی و استفاده از راهکارهای بوم سازگار همچون ساخت خانه ها بر روی کرسی، بام های شیب دار، ایوان های نیمه باز و بازشوهای وسیع توانسته اند به سازگاری موثر با اقلیم مرطوب و مخاطرات طبیعی از جمله سیلاب ها دست یابند. همچنین جانمایی مناسب بناها با توجه به جهت باد و تابش، بهره گیری از تهویه طبیعی و به کارگیری فضاهای نیمه باز به ارتقای آسایش حرارتی در این مناطق کمک کرده است. معماری بومی تالاب انزلی افزون بر پاسخگویی به چالش های محیطی، بازتابی از فرهنگ محلی و دانش سنتی در بهره برداری هوشمندانه از منابع طبیعی است و می تواند الگویی معتبر برای طراحی پایدار در مناطق دارای اقلیم مشابه به شمار رود.

کلیدواژه ها:

معماری ، بومی ، مناطق ساحلی بندر انزلی ، تالاب انزلی ، اقلیم