استفاده از راهکارهای اقلیمی سنتی در طراحی مسکن پایدار معاصر در مناطق گرم و خشک ایران مطالعه موردی یزد

در دهه های اخیر بحران های زیست محیطی، کاهش منابع انرژی فسیلی و تغییرات اقلیمی باعث شده اند که معماری پایدار به رویکردی ضروری در طراحی شهری و مسکونی تبدیل شود. معماری سنتی ایران به ویژه در مناطق گرم و خشک مانند یزد، با بهره گیری از راهکارهایی نظیر بادگیر، حیاط مرکزی، فرم فشرده و مصالح بومی توانسته است بهینه ترین شرایط آسایش حرارتی را فراهم کند. این مقاله با تحلیل مفصل این راهکارها امکان سنجی بازتفسیر آنها در مسکن پایدار معاصر را بررسی کرده و با مطالعه موردی خانه ای در یزد، تاثیر آنها را بر بهینه سازی مصرف انرژی و ارتقای آسایش حرارتی ارزیابی نموده است. نتایج پژوهش نشان می دهد استفاده ترکیبی از این راهکارها مصرف انرژی سرمایشی را تا ۳۳ درصد کاهش می دهد. در پایان نیز پیشنهادهایی در حوزه سیاست گذاری، آموزش طراحی اقلیمی، بومی سازی فناوری ها و مسیرهای پژوهشی آینده ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

معماری پایدار ، اقلیم گرم و خشک ، بادگیر ، طراحی اقلیمی ، مصالح بومی ، یزد