بازآفرینی شهری با استفاده از فضاهای کار اشتراکی در بافتهای فرسوده

با روند رو به رشد شهرنشینی و فرسایش کالبدی اجتماعی و اقتصادی در بسیاری از قسمتهای شهری، بازآفرینی شهری به عنوان راهکاری برای احیای فضاهای ناکارآمد به شدت احساس می گردد. بازآفرینی شهری از جمله راهکارهای مهم رویارویی با چالشهای بافتهای فرسوده شهری است که هدف آن ارتقای کیفیت زیستی اقتصادی و اجتماعی این مناطق است. این مطالعه با هدف بررسی نقش فضاهای کار اشتراکی در فرآیند بازآفرینی شهری ابتدا به بررسی مفاهیم نظری بازآفرینی شهری و فضاهای کار اشتراکی پرداخته و سپس بررسی می کند که چگونه فضای کار اشتراکی در بافت فرسوده شهری به بازآفرینی شهری کمک کرده و با ایجاد چنین فضاهایی در بافت فرسوده چه تغییرات مثبتی در بافت فرسوده شهری رخ خواهد داد تا به عنوان راهکاری برای بازآفرینی شهری از آن استفاده کرد. پژوهش حاضر به لحاظ روش توصیفی- تحلیلی و به لحاظ هدف کاربردی است و داده های آن بر اساس مطالعات کتابخانه ای جمع آوری شده اند. نتایج پژوهش حاکی از آن است که فضاهای کار اشتراکی علاوه بر احیای کالبدی می توانند نقش موثری در ارتقاء سرمایه اجتماعی، افزایش پویایی اقتصادی و ارتقاء کیفیت زندگی در مناطق فرسوده ایفا کنند. فضاهای کار اشتراکی نقش مهمی به عنوان ابزاری نوین در فرآیند بازآفرینی شهری داشته و با ایجاد بستر برای اشتغال و تعاملات اجتماعی به احیای کالبدی و اجتماعی بافتهای فرسوده کمک شایانی می کنند.

کلیدواژه ها:

بازآفرینی ، محیط شهری ، فضای کار اشتراکی ، بافت فرسوده شهری