نقش مولفه های ارتقا تعاملات اجتماعی در فرایند طراحی های مجتمع مسکونی یحیی زربخش

فعالیت های انسان در محیط نظام پیچیده ای را تشکیل می دهد که وجوه مختلفی داشته و رویکردهای نظری مختلفی بدان پرداخته اند. این رویکردها در محور قرار دادن مفهوم کلی یعنی کیفیت زندگی در محیط انسان ساخت مشترکند و این امر ضرورت پرداختن به قابلیت های محیط مصنوع را اشکار می نماید. امکان برقراری تعاملات جمعی مطلوب در سطوح مختلف خانواده و جمعی و در عرصه های مختلف محیط های مسکونی از فضای خصوصی داخل خانه تا فضای عمومی اطراف خانه بر جنبه ای از کیفیات محیط انسان ساخت دلالت دارند که در این تحقیق مورد کاوش قرار گرفته و رویکردها و راهکارهای معماری در عرصه های مختلف ارائه شده است. اهمیت موضوع از این جهت است که برقراری تعامل اجتماعی به عنوان یک نیاز انسانی مطرح است که ما ملزم به پاسخگویی به آن می باشیم و عدم پاسخگویی مناسب به آن موجب بروز مشکلاتی برای انسان خواهد شد. هدف از تحقیق بررسی زمینه های معمارانه ای است که با ساماندهی محیط زندگی در جهت افزایش ارتباطات اجتماعی، احساس تعلق به محیط را افزایش داده و بدین ترتیب در ارتقای کیفیت زندگی تاثیرگذار است. تاثیر مثبت خلق فضاهای قابل دفاع، کشانده بخشی از زندگی خصوصی به محیط عمومی و افزایش زمان حضور افراد در محیط های عمومی بر افزایش ارتباطات اجتماعی فرضیه هایی هستند که در این تحقیق، مورد تحلیل قرار می گیرند. پژوهش در ابتدا با ارائه موضع گیری نظری در مورد تعاملات اجتماعی آغاز و سپس با نتیجه گیری این که فرایند طراحی در ساخت مجتمع مسکونی در کدام قسمت از تعامل موثرتر می باشد به پایان می رسد.

کلیدواژه ها:

فرایند ، طراحی ، اجتماع پذیری ، تعاملات اجتماعی ، فضای باز ، مجتمع مسکونی