ارزیابی اندرکنش دینامیکی سازه های مجاور در خاک ماسه ای سست مستعد روانگرایی با رویکرد طراحی عملکردی

در مناطق شهری متراکم ساختمان های مجاور بر روی بسترهای ماسه ای سست مستعد روانگرایی می توانند از طریق پدیده اندرکنش سازه خاک سازه (SSSI) بر پاسخ لرزه ای و سطح عملکرد یکدیگر تاثیر متقابل داشته باشند. این پژوهش با هدف ارزیابی کمی این اثر با رویکرد طراحی عملکردی انجام شد. در این مطالعه با استفاده از تحلیل دینامیکی غیرخطی سه بعدی در نرم افزار PLAXIS و مدل رفتاری پیشرفته UBC-SAND اثر فاصله سازه ها، تعداد ساختمان های مجاور و ضخامت لایه مستعد روانگرایی بر شاخص های عملکردی لرزه ای سازه های ۱۵ طبقه بتنی مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان داد که اندرکنش SSSI سبب افزایش جابه جایی جانبی طبقات نسبت به حالت بستر صلب می شود. افزایش تعداد سازه های مجاور از دو به چهار ساختمان موجب افزایش چشمگیر (حدود ده برابر) اضافه فشار آب حفره ای در لایه روانگرا و افزایش ظرفیت اتلاف انرژی خاک گردید. همچنین با افزایش ضخامت لایه روان گرا اگرچه طیف پاسخ شتاب سطحی کاهش یافت اما شدت تغییر شکل های خاک و سازه افزایش یافت. نتایج بیانگر آن است که در طراحی عملکردی سازه های واقع بر بستر مستعد روانگرایی باید اثر متقابل سازه های مجاور و پارامترهای ساختگاهی به صورت یکپارچه در ارزیابی لرزه ای لحاظ شود.

کلیدواژه ها:

اندرکنش سازه خاک ، کازه ، روانگرایی ، طراحی عملکردی ، خاک ماسه ای ، تحلیل عددی