بررسی تاثیر نانو سیلیس و نانو آلومینیوم بر روی خواص نفوذپذیری بتن خودتراکم

نفوذپذیری بتن یکی از مهمترین عوامل در کاهش دوام سازه ها محسوب می گردد. از دیرباز محققین و مهندسان عمران و متالوژی به دنبال موادی بوده اند تا به کمک آنها خواص مکانیکی بتن را بهبود بخشند. نانو ذرات از جمله موادی هستند که بدلیل ویژگی های خاص فیزیکی و شیمیایی، خود توجه بسیاری از محققین را به خود جلب کرده اند. همچنین استفاده از بتن خودتراکم بدلیل امتیازهای ویژه و کاربردهای فراوان نسبت به بتن معمولی مورد توجه قرار گرفته است. در این مطالعه هدف بررسی تاثیر نانو سیلیس و نانو آلومینیوم بر دوام بتن مصرفی در سازه ها می باشد. از این رو، آزمایش های تاثیرگذار بر دوام بتن بکار رفته در یک سازه نظیر نفوذ یون کلر، نفوذ آب و جذب آب بر روی نمونه های ساخته شده از بتن خودتراکم که در دو محیط خشک و مرطوب نگهداری شده بودند انجام گرفت. همچنین تاثیر پارامترهای مطرح شده بر مقاومت فشاری و کششی نمونه های بتن نیز بررسی شد. نتایج در حالت تازه برای بتن خودتراکم حاوی نانو ذرات نشان دهنده کاهش کارایی بتن بویژه با افزایش درصد نانو مواد مصرفی می باشد. با توجه به نتایج بدست آمده برای حالت تازه بتن خودتراکم و نتایج حاصل از انجام آزمایشات بتن سخت شده می توان درصد بهینه استفاده از نانوسیلیس و نانو آلومینیوم را به ترتیب %۳ و %۱ در نظر گرفت. همچنین استفاده از نانوسیلیس در کاهش نفوذپذیری و جذب آب در بتن در سن بالاتر (۹۰ روز) و افزایش مقاومت فشاری و کششی موثرتر از نانوآلومینیوم عمل کرده و در کاهش نفوذپذیری یون کلر نانو آلومینیوم عملکرد بهتری نسبت به نانوسیلیس دارد.

کلیدواژه ها:

نفوسیلیس ، نانو آلومینیوم ، بتن خود تراکم ، نفوذپذیری ، دوام