تاثیر اندرکنش سازه و خاک بر روی شاخص خرابی سازه ها

اصولا برای تعیین سطح عملکرد سازه ها در هنگام زلزله نیاز به معیاری کمی جهت تخمین خرابی های احتمالی در سازه داریم. در این راستا شاخص های خرابی متعددی توسط محققین ارائه گردیده است. این شاخص ها به طور کلی تابعی از نوع رفتار غیر ارتجاعی سازه، میزان ورود به ناحیه خمیری و میزان انرژی جذب شده توسط سازه می باشند. با توجه به این که در اکثر روش های متداول طراحی خاک زیر سازه صلب فرض می شود، شاخص های خرابی نیز با توجه به عملکرد غیر ارتجاعی سازه در این حالت محاسبه می شوند. حال آن که خاک در واقع صلب نیست و اندرکنش سازه و خاک باعث تغییر رفتار سازه خواهد شد. هر چند تاکنون مطالعات زیادی بر روی تاثیر اندرکنش بر پاسخ سازه صورت پذیرفته ولی تاثیر این پدیده بر خرابی سازه چندان مورد توجه قرار نگرفته است. در این تحقیق با مرور و بررسی تحقیقات انجام شده روی رفتار دینامیکی سازه با فرض انعطاف پذیری خلاصه ای از نتایج ارائه می گردد. نتایج نشان می دهد با توجه به تغییرات قابل توجه پاسخ سازه تحت اثر اندرکنش آن با خاک، بررسی خرابی با در نظر گرفتن اثر اندرکنش می تواند بسیار حائز اهمیت باشد. افزایش یکی از دو پارامتر کلیدی مساله اندرکنش یعنی نسبت لاغری سازه و نسبت سختی سازه به خاک، حین ثابت نگه داشتن دیگری باعث وخیم شدن خرابی سازه پیش از یک پریود آستانه و بهبود شرایط پس از آن خواهد شد. گستره پریودی افزایش خرابی ها نشان می دهد که طراحی سازه های نسبتا لاغر قرار گرفته بر خاک های نرم می تواند کاملا غیر محافظه کارانه باشد.

کلیدواژه ها:

شاخص خرابی ، اندرکنش سازه و خاک ، انعطاف پذیری بستر ، برآورد خرابی