تاثیر شاخص های زمینه گرایی بر راهکارهای سازه ای و بهره برداری عمرانی در هتل شهریار تبریز

زمینه گرایی به عنوان یکی از رویکردهای موثر در طراحی معماری و شهری بر پیوند میان بنا و بافت پیرامون تاکید دارد. نظریه برنت سی. برولین با ارائه شاخص هایی نظیر تداوم، بصری، خوانایی، حس مکان و هماهنگی کالبدی بستری برای تحلیل تعامل میان بنا و زمینه فراهم می آورد. در پژوهش حاضر تاثیر این شاخص ها بر راهکارهای سازه ای و بهره برداری عمرانی در هتل شهریار تبریز مورد بررسی قرار گرفته است. این بنا به دلیل موقعیت خاص شهری و هم جواری با بافت تاریخی نیازمند انطباق سازه ای با زمینه پیرامون خود است. یافته ها نشان می دهد که رعایت شاخص های زمینه گرایی انتخاب نوع سیستم سازه ای، توزیع بارها، جزئیات اتصالات و حتی فرآیند اجرا و نگهداری بنا را تحت تاثیر قرار می دهد همچنین بهره برداری عمرانی از ساختمان شامل دسترسی ها، ایمنی، پایداری در از مدت و قابلیت تطبیق با تغییرات آتی، با رویکرد زمینه گرایی بهبود می یابد. نتیجه آنکه تلفیق مبانی نظری برولین با ملاحظات مهندسی سازه ضمن حفظ هویت و پیوستگی بصری بنا به کارایی سازه ای و بهینه سازی بهره برداری عمرانی در هتل شهریار تبریز می انجامد.

کلیدواژه ها:

بهینه سازی سازه ، زمینه گرایی ، تحلیل غیرخطی ، تاریخچه زمانی ، بهره برداری عمرانی