پارادوکس اصالت واکاوی تطبیقی الگوهای احیاء در موسیقی کلاسیک ایران و مصر

نوشتار به واکاوی جریان های احیاء و مدرن سازی در موسیقی کلاسیک ایران و مصر در نیمه ی دوم قرن بیستم می پردازد. نقطه ی عزیمت این بحث تحلیل آرای سلوی الشوان درباره ی دگردیسی سنت های موسیقی عربی و گذار از آنسامبل تخت به فرقه (FMA) است. یافته های پژوهش نشان می دهد که در مصر، فرآیند احیاء تحت لوای مدرنیسم تدافعی منجر به استانداردسازی صوتی، حذف هتروفونی و از بین رفتن تعاملات مولد وضعیت طرب شده است تا موسیقی در ساختاری ارکسترال مشروعیت جهانی کسب کند. در مقابل با بررسی تجربه ی ایران در قالب برنامه ی گل ها و جنبش بازگشت به گذشته تفاوت در منطق احیاء آشکار می شود؛ جایی که جریان های ایرانی به ویژه مرکز حفظ و اشاعه به جای تغییر کالبد سنت به الگوهای غربی بر بازکشف ظرفیت های درونی و عاملیت فردی تاکید ورزیدند. نتایج تحقیق تبیین می کند که اصالت در هر دو فرهنگ نه یک میراث منجمد و از پیش داده، بلکه فرآیندی انتخابی برساخته و راهبردی است که در پاسخ به ضرورت های مدرنیته و سیاست های هویت محور دولت ملتها بازتعریف می شود.

کلیدواژه ها:

موسیقی کلاسیک ایران و مصر ، سلوی الشوان ، پارادوکس احیاء ، مدرن سازی ، برساخت اصالت