رویکردی پدیدار شناختی به موسیقی هوشمند در صحنه؛ تحلیل اتمسفر سازی دیجیتال و نقد تقلیل عاملیت اجرا

این پژوهش با هدف واکاوی نقش موسیقی هوشمند در خلق اتمسفر صحنه ای و تحلیل تاثیر آن بر زیست دراماتیک اجراگر صورت گرفته است. با ظهور نرم افزارهای برنامه نویسی بصری و الگوریتمیک، موسیقی از یک عنصر ایستا به یک عامل پاسخگو تبدیل شده است که قادر است به صورت لحظه ای با کنش های اجراگر همگام شود. پژوهش پیش رو با رویکرد پدیدارشناسی و تمرکز بر نظریه اتمسفر گرنوت بهمه، صدا را نه به عنوان یک پدیده فیزیکی صرف، بلکه به عنوان یک میانداد احساسی مورد بررسی قرار می دهد به طوری که موسیقی (صدا)، فضای میان سوژه (اجراگر) و ایژه صحنه را پر می کند. این پژوهش بر آن است تا نشان دهد که چگونه موسیقی هوشمند از طریق ایجاد حلقه های بازخورد صوتی ابزارهای Super Collider و Max به غنای اتمسفر در بافتار صحنه اجرا کمک می کند به طوری که با همگام سازی بیش از حد سیستم الگوریتمیک با اجراگر با چالشی بنیادین به نام «تقلیل عاملیت اجراگر» رو به رو هستیم که منجر به حذف تضاد دراماتیک شده و اجراگر را از یک کنش گر مستقل به اپراتور سیستم تبدیل می کند. این مقاله توصیفی - تحلیلی در تلاش است که با نقد رویکرد پاسخگویی محض و به جهت حفظ اصالت درام و کنش در صحنه، موسیقی هوشمند از وضعیت سایه بودن خارج شده و به عنوان یک پدیده فعال «دیگری مداخله گر» عمل کند تا دیالکتیک میان انسان و تکنولوژی در صحنه حفظ گردد.

کلیدواژه ها:

پدیدارشناسی ، موسیقی هوشمند ، اتمسفر دیجیتال ، عاملیت اجراگر ، تئاتر تعاملی