شبکه سازی کنشگران داوطلب در آرمانشهر کودک: تبیین گذار از مدیریت سلسله مراتبی به حکمرانی شبکه ای

در سالهای اخیر گفتمان مشارکت اجتماعی در سیاستهای شهری مرتبط با کودک گسترش یافته است، اما در بسیاری از تجربه ها این مشارکت به سطحی مقطعی و نمادین محدود مانده و به حکمرانی شبکه ای پایدار تبدیل نشده است. مسئله اصلی این پژوهش مدیریت در سازماندهی شبکه داوطلبان در لایه دوم زیست بوم آرمانشهر کودک است؛ لایه ای که میان میدان کنش داوطلبانه و ساختارهای رسمی شهری نقش میانجی ایفا می کند. هدف پژوهش تبیین الگویی مفهومی برای سازماندهی این لایه با تاکید بر گذار از مدیریت سلسله مراتبی به معماری شبکه ای است. این پژوهش با رویکردی نظری تحلیلی و بر پایه تلفیق سه سطح مفهومی انجام شده است: عاملیت و انگیزش کنشگران، فرآیند تبدیل تجربه به دانش جمعی و ساختار افقی شبکه. یافته ها نشان می دهد که پایداری شبکه داوطلبان مستلزم تقویت همزمان سه مولفه است: تامین نیازهای بنیادین، انگیزشی، طراحی سازوکارهای مستندسازی و ترکیب تجربه ها و ایجاد ساختار پیوندی و توزیع شده. در این چارچوب، لایه دوم نه به عنوان مرکز کنترل بلکه به عنوان گره پیونددهنده ای تعریف می شود که جریان دانش و انسجام شبکه را تسهیل می کند. نوآوری این پژوهش در ارائه یک مدل مفهومی یکپارچه است که با تلفیق جامعه شناسی جدید کودکی برای تبیین عاملیت، مدل خلق دانش نوناکا (SECI) برای فرآیند یادگیری جمعی و نظریه ریزوم برای معماری ساختار، راهکاری عملی برای گذار به حکمرانی شبکه ای ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

حکمرانی ، شبکه ای ، آرمان شهر ، کودک ، مدیریت دانش ، عاملیت داوطلبانه ، زیست بوم شهری