کاربرد نقوش اسلیمی و ختایی در فرش معاصر با تاکید بر احیای هویت ایرانی در عصر مدرن

این مقاله به بررسی این مسئله کلیدی می پردازد که چگونه می توان در مواجهه با چالش های جهانی شدن و تغییر سلیقه در طراحی داخلی هویت اصیل فرش ایرانی را احیا و بازتعریف کرد. نویسنده استدلال می کند که پاسخ این چالش نه در کنار گذاشتن میراث کهن بلکه در بازآفرینی خلاقانه و هوشمندانه دو نقش بنیادین اسلیمی نماد (حرکت وحدت و بینهایت) و ختایی نماد (بهشت، رویش و کمال) نهفته است. مقاله با بررسی تاریخی این نقوش سه استراتژی اصلی برای معاصر سازی آنها ارائه می دهد: ۱. ساده سازی و انتزاع، رویکرد مینیمالیستی حفظ جوهر فلسفی نقوش از طریق کاهش پیچیدگی های بصری، استفاده از فضای منفی و بزرگنمایی مقیاس ۲. نوآوری در رنگ و بافت، جایگزینی پالت های رنگ سنتی با طیف های خنثی و مونوکروم و خلق عمق سه بعدی از طریق تکنیک های بافت مانند «Cut & Loop». ۳. ساختارشکنی در ترکیب بندی، عبور از قالب ثابت لچک و ترنج به سوی ترکیب بندی های آزاد، نامتقارن و لبه شکن برای ایجاد حس سیالیت و همنوایی با معماری مدرن.

کلیدواژه ها:

جایگاه نقوش در فرش ، هویت ملی ، تحولات فرش ، طراحی مینیمالیستی ، نوآوری در رنگ و بافت ، زیبایی شناسی در عصر مدرن