تحلیل روایت شناختی زمان در فیلم ممنتو اثر کریستوفر نولان بر پایه نظرات ژرار ژنت

این پژوهش با رویکردی روایت شناختی به تحلیل مفهوم زمان در فیلم ممنتو ساخته ی کریستوفر نولان می پردازد. تمرکز اصلی پژوهش بر چگونگی بازنمایی زمان در روایت فیلم و تحلیل آن بر پایه ی نظریه روایت شناسی ژرار ژنت است. ژنت زمان روایت را در سه سطح ترتیب، توالی طبیعی رخدادها، دیرش، تناسب طول زمان داستان و طول سخن (روایی و بسامد تکرار) یک رخدادها در روایت بررسی می کند. یافته های این پژوهش نشان می دهد که نولان با گسستن نظم خطی روایت و ایجاد ساختاری زمان پریش مفاهیم ژنت را در قالب سینمایی بازآفرینی می کند. در ممنتو زمان نه تنها عنصری ساختاری بلکه مفهومی فلسفی و هویتی است که در پیوند با حافظه و ادراک شخصیت اصلی معنا می یابد. این ساختار غیرخطی تجربه ای ذهنی از رویت را برای مخاطب رقم می زند و مرز میان واقعیت و بازنمایی را به چالش می کشد. هدف پژوهش آن است که با تکیه بر نظریه ی ژنت نشان دهد زمان در ممنتو چگونه به عاملی بنیادین در شکل گیری معنا و ساختار روایی تبدیل می شود. روش، تحقیق توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر تحلیل کیفی فیلم است. نتایج نشان می دهد که نولان با بهره گیری از زمان پریشی و تکرار، روایی مفهومی چندلایه از زمان را در خدمت بازنمایی بحران حافظه و هویت به کار می گیرد.

کلیدواژه ها:

روایت ، شناسی ، زمان ، ژرار ژنت ، ممنتو ، زمان پریشی