بررسی ظرفیت های فرهنگی و زیبایی شناختی نقوش نمادین ایران باستان در طراحی مانتوی اداری

این پژوهش به بررسی ظرفیت های فرهنگی و زیبایی شناختی نقوش نمادین ایران باستان در طراحی مانتوی اداری می پردازد. هدف شناسایی قابلیت های بصری و مفهومی این نقوش برای خلق پوششی است که ضمن برخورداری از هویت ایرانی با نیازهای عملکردی و معیارهای رسمی پوشاک اداری نیز همخوانی داشته باشد. نقوش ایران باستان، به ویژه در دوره های هخامنشی، ساسانی و دیگر سنت های هنری ایران، واجد بار معنایی نظم هندسی، توازن بصری و غنای تزئینی هستند و می توانند به عنوان منبعی الهام بخش در طراحی لباس معاصر به کار روند. در این میان بازخوانی و بازطراحی این عناصر در قالبی نوین امکان پیوند میان میراث فرهنگی و نیازهای زیباشناختی و کاربردی امروز را فراهم می سازد. مانتوی اداری به عنوان یکی از مهم ترین گونه های پوشش رسمی بانوان افزون بر کارکرد پوششی، نقشی موثر در بازنمایی هویت، فرهنگی، وقار بصری و انسجام فرم ایفا می کند. یافته های این موضوع نشان می دهد که بهره گیری آگاهانه از نقوش نمادین ایران باستان در صورت توجه به اصول طراحی، سادگی، تناسب، رنگ، ریتم بصری و الزامات محیط اداری می تواند به شکل گیری الگوهایی نوآورانه، هویتمند و زیباشناسانه در طراحی مانتوی اداری منجر شود. از این رو، استفاده هدفمند از این نقوش نه تنها موجب حفظ و بازتولید ارزش های فرهنگی در طراحی پوشاک می شود، بلکه زمینه ای برای ارتقای کیفیت بصری و تقویت هویت ملی در لباس معاصر فراهم می آورد. بدین ترتیب روش تحقیق در این پژوهش بر اساس هدف از نوع تحقیقات کاربردی و بر اساس ماهیت و روش از نوع تحقیقات توصیفی است. چگونگی گردآوری اطلاعات در این پژوهش به روش اسنادی کتابخانه ای است که بر اساس آن کلیه منابع و شواهد تاریخی مورد مطالعه فیش برداری قرار خواهند گرفت.

کلیدواژه ها:

ایران باستان ، نقوش نمادین ، مانتو ، اداری ، هویت فرهنگی ، زیبایی شناسی