مطالعه کارکرد و اجرای لالاییهای مردانه و زنانه در سیستان با رویکرد موسیقی شناسی قومی (اتنوموزیکولوژی)

موسیقی بومی به عنوان بخشی از ادبیات شفاهی در هر قوم نقشی بنیادین در انتقال باورهای اجتماعی و فرهنگی دارد و لالایی ها نیز به عنوان زیرمجموعه ای از موسیقی بومی و یکی از کهن ترین اقسام موسیقی بستری مناسب برای مطالعات فرهنگی به شمار می آیند. این پژوهش به شیوه کتابخانه ای و میدانی و با رویکرد موسیقی شناسی قومی از نوع مطالعات کیفی و کاربردی بوده و در پی پاسخ به این پرسش اصلی است که لالایی های مردانه و زنانه در سیستان چگونه فرهنگ و هویت اجتماعی این منطقه را بازتاب کرده و چه کارکردها و عناصر فرهنگی و موسیقایی در این لالایی ها برجسته است؟ سیستان در جنوب شرقی ایران و بخشی از استان سیستان و بلوچستان است و به عنوان یکی از کهن ترین نواحی ایران شناخته می شود. یافته ها نشان می دهند که خواندن لالایی ها در سیستان علاوه بر کاربرد معمول آن در گذشته کارکردهای دیگری نیز از جمله خواندن لالایی توسط زنان برای اطلاع رسانی در هنگام خطر و یا رساندن پیام های عاشقانه و توسط مردان برای دام ها در هنگام خرمن کوبی داشته است. این لالایی ها بازتابی از ارزش های بومی و فرهنگی این مردمان است. تاکنون پژوهش های محدودی با موضوع لالایی ها در سیستان صورت گرفته است و پژوهش در این حوزه با هدف شناسایی و حفظ ارزش های بومی سیستان ضروری به نظر می رسد.

کلیدواژه ها:

سیستان ، لالایی ، موسیقی ، زنان ، آیکه خوانی ، موسیقی بومی