ساختار شکنی در صنعت مد و طراحی لباس در عصر معاصر

با شروع انقلاب صنعتی در قرن هجدهم و نوزدهم تحولات بسیاری در همه ی زمینه ها رخ داد. در صنعت تولید لباس به دلیل پیشرفت، امکانات، میزان تولید و سرعت آن بالا رفت و این اتفاق تا جایی ادامه یافت که در قرن بیستم برای انواع سلیقه ها انواع لباس ها با تنوع بالا تولید می شد و از آن زمان به بعد صنعت مد رشد و گسترش یافت و طراحی لباس تبدیل به یک هنر زنده و پویا شد؛ از این پس لباس صرفا جنبه ی کاربردی نداشت بلکه توانست تبدیل به بستری شود تا روح طغیانگر و جنگجوی هنرمندان را با نشان دادن آنچه می پنداشتند ارضا کند. یکی از شیوه هایی که طراحان لباس در عصر معاصر از آن بهره می جویند تلفیق طراحی لباس با سبک های هنری می باشد. سبک کوبیسم که در قرن بیستم توسط پابلو پیکاسو و ژرژ براک زاده شد و حجم گرایی، استفاده از اشکال هندسی، مسطح بودن اشکال و رنگ ها و عدم استفاده از پرسپکتیو به روش کلاسیک از ویژگی های بارز آن می باشد، یکی از آن سبک هایی است که طراحان لباس در طراحی هایشان از آن بهره بردند. در این مقاله بر آنیم تا ویژگی های سبک کوبیسم، صنعت مد و طراحی لباس در عصر معاصر و مفهوم ساختارشکنی را مورد بررسی قرار دهیم و با تعمیم عناصر ساختارشکنانه به صنعت مد ارتباط بین تلفیق سبک کوبیسم با طراحی لباس را با ساختار شکنی در مد مورد بررسی قرار دهیم. در نهایت پس از بررسی های صورت گرفته به این نتیجه رسیدیم که می توانیم تلفیق طراحی لباس با سبک کوبیسم را یک امر ساختارشکنانه در نظر بگیریم اما ساختارشکنی رخ داده در آن از نوع افراطی نیست. همچنین به این نکته نیز پی بردیم که بهره گیری از سبک کوبیسم در طراحی لباس در عصر معاصر طرفدار دارد اما به دلیل پویایی صنعت مد، ممکن است در آینده جایگاه امروز خود را از دست بدهد و از مد بیفتد.

کلیدواژه ها:

سبک کوبیسم ، صنعت مد ، طراحی لباس ، ساختار شکنی ، مدرنیسم