طراحی لباس های چند منظوره و قابل تغییر ایجاد لباس هایی با قابلیت تغییر فرم

این مقاله به بررسی نقش لباس های چند منظوره و قابل تغییر به عنوان راهکاری برای کاهش بحران های زیست محیطی صنعت مد مسئله اصلی افزایش آلودگی ناشی از تولید پوشاک، انتشار گازهای گلخانه ای و آلودگی آب و الگوی مصرف ناپایدار «مد سریع» می پردازد. اهداف پژوهش شامل تحلیل انواع این لباس ها، روش های طراحی، ارزیابی پذیرش مصرف و شناسایی موانع توسعه است. روش شناسی مبتنی بر ترکیب تحقیقات کتابخانه ای، مطالعات موردی مانند طراحی کنندگان و تحلیل داده های نظرسنجی از ۳۸۴ مصرف کننده است. یافته ها نشان می دهند این لباس ها با کاهش ۴۰% ضایعات پارچه و افزایش طول عمر محصول همسو با اقتصاد چرخشی عمل می کنند. مصرف کنندگان تمایل به خرید آنها دارند اما چالش هایی مانند قیمت بالا (۶۴% حاضر به پرداخت هزینه بیشتر) مانع پذیرش گسترده می شوند. نتایج بر ضرورت ادغام پیچیدگی استفاده و مقاومت فرهنگی به ویژه در بازارهایی مانند چین تاکید می کنند. پژوهش بازنگری برنامه های آموزشی طراحی مد با تمرکز بر پایداری و فناوری های نوین، مواد هوشمند، شبیه سازی و توسعه استانداردهای صنعتی برای تسهیل تولید انبوه را ضروری می داند. این پژوهش چارچوبی برای تحول صنعت مد به سمت کاهش مصرف گرایی و تقویت مسئولیت پذیری زیست محیطی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

لباس چند منظوره ، طراحی سه بعدی ، پایداری در مد ، پذیرش مصرف کننده