بررسی تاثیر نگارگری ایران بر مکتب گورکانیان هند با نگاهی به اثر حمزه نامه

مجموعه حمزه نامه برگرفته از داستانهای دوره اسلامیهند در پرتو هنر دوره گورکانی در زمان پادشاهی اکبرشاه به منصه ظهور رسیده است و به کوشش نگارگران ایرانی و هندی در قالب یک اثر با شاخصه های هنر هند-ایرانی به اجرا درآمده است. نگاره های این مجموعه توسط دو هنرمند ایرانی که در دوره صفوی پرورش یافته اند با نامهای میرسیدعلی و خواجه عبدالصمد تصویرگری و نظارت شده اند. این پژوهش در نظر دارد تاثیر نشانه ای نگارگری صفوی بر نگاره های حمزه نامه در هند را مورد خوانش قرار دهد و اینکه چه مولفه ای از نگارگری ایران در مصور کردن حمزه نامه در دوره گورکانی هند تاثیرگذار بوده است؟ هدف پژوهش حاضر این است که مساله تاثیر نگارگری دوره صفوی در تقابل با نگارگری گورکانی هند را مورد بررسی قرار دهد. روش این پژوهش توصیفی-تحلیلی و شیوه گردآوری اطلاعات از منابع کتابخانه ای از میان آثار تاریخی و هنری در تمدن اسلامی گردآوری شده است. از نتایج بدست آمده می توان به علاقه تمایلات سلاطین گورکانی از یک سو و نبود بستر و فضای مناسب برای هنر نگارگری در مقاطعی از دربار صفوی از سوی دیگر سبب شد تا هنرمندان بسیاری به دربار گورکانیان مهاجرت کنند. این مهاجرت عامل اصلی در شکل گیری مکتب نگارگری گورکانیان گردید و به موجب آن معنا و مفهوم فضا در هنر نگارگری در نظر گورکانیان تغییر کرد.

کلیدواژه ها:

حمزه نامه ، نگارگری ایرانی ، گورکانیان هند