تعزیه؛ ابزاری برای حفظ هویت فرهنگی و توسعه پایدار مطالعه ی موردی تعزیه خوانی روستای قدیشه نیشابور

آیین ها و هنرهای نمایشی در ایران از تنوع و اصالت قابل توجهی برخوردارند نمایش تعزیه یکی از سنت های قدیمی و پایدار جامعه ی ایرانی است که مضامین ادبی، حماسی تاریخی و دینی را در بر می گیرد بنابراین به عنوان یکی از پرآوازه ترین گونه های نمایش ایرانی از گذشته بسیار مورد توجه بوده است تعزیه خوانی در مناطق مختلف ایران تحت تاثیر عوامل بسیاری به خصوص فرهنگ عامیانه ی منطقه، می تواند متفاوت باشد روستای قدیشه در نیشابور یکی از روستاهای استان خراسان رضوی است که به دلیل توجه و اهتمام ساکنین آن به اجرای مراسم تعزیه خوانی در دهه ی اول محرم، هویت فرهنگی منطقه را به صورت هنری آیینی به نمایش گذاشته است مراسم تعزیه خوانی در روستای مورد بحث که قدمتی حدود سیصد سال دارد به دلیل اجرای باشکوه آن سبب شده در فهرست ملی میراث فرهنگی ناملموس کشور به ثبت رسد بنابراین حفظ و گسترش این سنت حائز اهمیت فراوان است پرسش مطرح در این پژوهش این است که تعزیه خوانی در روستای قدیشه چگونه به حفظ و تداوم هویت فرهنگی منطقه کمک می کند؟ و ارتباط بین تعزیه و بعد اجتماعی توسعه ی پایدار در این روستا چیست؟ تبیین نقش تعزیه در حفظ هویت فرهنگی روستای قدیشه و بررسی تاثیرات اجتماعی مراسم تعزیه خوانی روستای مذکور در جذب گردشگر و اشتغال زایی در منطقه از اهداف مقاله ی حاضر است. در این راستا گردآوری اطلاعات به شیوه ی کتابخانه ای میدانی انجام گرفته است ماهیت پژوهش حاضر توسعه ای کاربردی و از لحاظ روش توصیفی-تحلیلی است یافته های به دست آمده از طریق مشاهدات میدانی و مصاحبه های انجام شده نشان می دهد که تعزیه خوانی در روستای قدیشه از طریق مشارکت جمعی و داوطلبانه ی اهالی در برپایی مراسم نقشی اساسی در حفظ هویت فرهنگی منطقه داشته است.

کلیدواژه ها:

تعزیه خوانی ، هویت فرهنگی ، توسعه پایدار ، فرهنگ بومی ، روستای قدیشه نیشابور