تحلیل و بررسی وصله دوزی ژاپن (بورو) و بکارگیری آن در طراحی لباس

بورو، هنر سنتی وصله پینه پارچه در ژاپن ریشه در ضرورت های اقتصادی قرون نوزدهم و بیستم دارد. در این دوران استفاده مجدد از پارچه های فرسوده از طریق وصله کاری مکرر به یک روش رایج تبدیل شد و منجر به خلق پارچه هایی چند لایه با ظاهری منحصر به فرد گردید. این عمل که در ابتدا نمادی از فقر بود، امروزه به عنوان نمونه ای از هنر مردمی و فراتر از یک تکنیک ساده تعمیر، پارچه بازتابی از تاریخ اجتماعی و اقتصادی ژاپن به ویژه در مناطق روستایی و در دوران های سخت معیشتی است. این عمل که ریشه در ضرورت و صرفه جویی دارد، به مرور زمان به عنوان یک فرم هنری منحصر به فرد با زیبایی شناسی خاص خود شناخته شده است. بورو نه تنها به عنوان روشی برای ترمیم و افزایش طول عمر لباس ها و منسوجات به کار رفته بلکه مظهر ارزش های فرهنگی ژاپنی همچون پایداری، احترام به مواد اولیه، دقت در عمل و زیبایی شناسی نیز بوده است. این پژوهش با هدف شناخت عمیق هنر وصله دوزی سنتی ژاپن بورو (Boro) از منظر تاریخی، فرهنگی و تکنیکی و بررسی امکان به کارگیری اصول، تکنیک ها و زیبایی شناسی منحصر به فرد آن در طراحی لباس های معاصر انجام شده است. روش تحقیق در این پژوهش مبتنی بر یک رویکرد توصیفی-تحلیلی و کیفی است. در مرحله نخست از طریق مطالعه ی منابع کتابخانه ای، مقالات پژوهشی، اسناد تاریخی و منابع آنلاین، به جمع آوری اطلاعات جامع در مورد تاریخچه، فلسفه، تکنیک ها و ویژگی های بصری هنر بورو پرداخته خواهد شد. در ادامه با تحلیل نمونه های تاریخی بورو و بررسی مطالعات موردی از هنرمندان و طراحان معاصر که از این هنر الهام گرفته اند، الگوها و رویکردهای به کارگیری آن شناسایی می شوند.

کلیدواژه ها:

بورو ، وصله دوزی ، فرهنگ ، ژاپن ، پارچه فرسوده ، ساشیکو ، تکه پارچه