بررسی میزان تاب آوری منابع آب شهر اصفهان

آب گنجینه مشترک انسان هاست که باید به نسل های بعدی سپرده شود. آب یکی از بزرگ ترین چالش های قرن حاضر بشریت است که می تواند سرچشمه بسیاری از تحولات مثبت و منفی جهان قرار گیرد. امروزه به دلیل کمبود آب مورد نیاز برای مصارف مردم و وجود خشکسالی در کشور، موضوع آب و منابع آن به یکی از بحث های پرتکرار تبدیل شده است. تاب آوری منابع آب به عنوان یکی از مولفه های کلیدی در پایداری زیست محیطی و توسعه پایدار اهمیت ویژه ای در مناطق خشک و نیمه خشک مانند ایران یافته است. شهر اصفهان با وجود برخورداری از منابع آب سطحی و زیرزمینی قابل توجه در سال های اخیر با چالش های شدیدی همچون تغییرات اقلیمی، افت سطح آب های زیرزمینی، بهره برداری بی رویه، ضعف مدیریتی و کاهش کیفیت منابع مواجه بوده است. این پژوهش با هدف بررسی وضعیت تاب آوری منابع آب در اصفهان انجام شد و تلاش کرده است با استفاده از رویکردی بین رشته ای و داده محور ابعاد مختلف این مسئله را تحلیل کند. روش شناسی تحقیق به صورت ترکیبی توصیفی-تحلیلی طراحی شده و از منابع آماری، مصاحبه با ذی نفعان در قالب پرسشنامه به صورت میدانی و تحلیل متون علمی بهره گرفته شده است. با محاسبه میانگین نمرات پنج سوال، نمره کلی تاب آوری در بازه ۲.۲ تا ۲.۵ (از ۵) قرار گرفت. این نمره در دسته تاب آوری «پایین یا حساس» به «بحران» طبقه بندی می شود. نقاط قوت شامل وجود هسته ای از ثبات در مردم و وجود زیرساخت های اولیه مدیریت بحران است اما نقاط ضعف شامل فرسودگی، پایداری، کندی سیستمی، وابستگی تک بعدی، بار اقتصادی سنگین و فرسایش امید اجتماعی است که همگی نیازمند مداخله فوری هستند.

کلیدواژه ها:

مدیریت منابع ، طبیعی ، تغییر اقلیم ، تاب آوری منابع آب ، اصفهان