بررسی رویکردهای محیط و رفتار اجتماعی در معماری؛ نمونه موردی ساختمان سدروس

تعاملات اجتماعی و نیاز به آسایش روانی از دیرباز با مفهوم خانه پیوسته بوده است. در این بین چگونگی سازماندهی فضا برای پاسخ به نیازهای والای انسانی نظیر خلوت و قلمروپایی از مهم ترین چالش های معماری معاصر می باشد. پژوهش حاضر با تمرکز بر ساختمان مسکونی «سدروس» اثر دفتر معماری دیگر تلاش می کند تا میزان موفقیت این بنا را در تامین قلمروهای فضایی و سکونت مورد بررسی قرار دهد. در صورت نادیده گرفتن الگوهای رفتار، خلوت، قلمروپایی و فضاهای شخصی نیازهای روانی انسان تامین نمی شود و خانه به فضایی بدون آرامش تبدیل می شود. بنابراین تحلیل و شیوه دستیابی به الگوهای رفتار در نمونه های انجام شده و استفاده از آنها در جهت رفاه و آرامش انسان اهمیت زیادی دارد. روش مورد استفاده در این پژوهش توصیفی-تحلیلی می باشد. یافته های تحقیق نشان می دهد که طراحی فضاها از نظر تناسبات ارتفاع و قلمروها به خوبی توانسته نیاز ساکنان به خلوت، فضای شخصی و تعاملات اجتماعی را برآورده کند. با این حال هر چند کالبد و هدف فضاها با هدف سکونت به دقت ترسیم شده و به خوبی الگوهای رفتار در آن رعایت شده است اما انتخاب متریال ها با اینکه کمینه گرا هستند و می توانند به آرامش بصری کمک کنند تداعی کننده فضاهای رسمی و درمانی می باشد که با هویت مسکن تضاد دارد. در آخر بر ضرورت بازنگری در انتخاب متریال های مناسب و رنگ های گرم برای تقویت حس سکونت در چنین فضاهایی تاکید شده است.

کلیدواژه ها:

خلوت ، قلمروپایی ، سدروس ، الگوهای رفتار ، تعاملات اجتماعی ، فضای شخصی