بازآفرینی هویت فرهنگی در طراحی شهری معاصر با تاکید بر حافظه جمعی و هنر شهری

بازآفرینی هویت فرهنگی در فضاهای شهری معاصر به یکی از چالش های اساسی طراحی شهری تبدیل شده است. در عصر جهانی شدن، بازآفرینی هویت از طریق احیای حافظه جمعی و بهره گیری از هنر شهری می تواند راهکاری موثر برای تقویت حس تعلق شهروندان و ایجاد فضاهای معنادار باشد. این پژوهش با رویکردی توصیفی- تحلیلی به بررسی نقش حافظه جمعی و هنر شهری در شکل دهی هویت فرهنگی فضاهای شهری می پردازد. مبانی نظری این پژوهش بر نظریات پیر نورا درباره محیط های حافظه، مفهوم سازی های موریس هالبواخس پیرامون حافظه جمعی، و دیدگاه های آلدو روسی درباره حافظه شهری استوار است. یافته های پژوهش نشان می دهد که بازآفرینی موفق هویت فرهنگی مستلزم یک رویکرد سه بعدی است که شامل حفاظت از محیط های حافظه تاریخی، ترجمه معاصر از طریق هنر شهری و تقویت خوانایی هویت شهری از طریق مداخلات طراحی است. تحلیل تطبیقی دو نمونه موردی میدان بهارستان تهران و پروژه های هنر شهری بانکوک نشان می دهد که حافظه جمعی پدیده ای پویا و قابل بازآفرینی است که می تواند از طریق استراتژی های طراحی هدفمند در فضاهای شهری معاصر بازتولید و تقویت شود.

کلیدواژه ها:

هویت فرهنگی ، حافظه جمعی ، هنر شهری ، بازآفرینی شهری ، محیط های حافظه