تحلیل روند بازسازی کهن الگوی پیر خردمند از مسیر مواجهه با کهن الگوهای بنیادین یونگی در ساختار روانی مینا شخصیت اصلی فیلم رگ خواب

فیلم سینمایی «رگ خواب» ساخته حمید نعمت الله بستری روایی روان شناختی برای بررسی کهن الگوهای یونگی در ناخودآگاه شخصیت اصلی فیلم (مینا) فراهم می آورد. این مقاله بر پایه ی نظریه ی روان شناسی تحلیلی کارل گوستاو یونگ با تمرکز بر کهن الگوی «پیر خردمند» (پدر) به تحلیل روند بازسازی روانی شخصیت مینا پس از فروپاشی عاطفی و روانی می پردازد. پرسش محوری این پژوهش آن است که چگونه اختلال در کهن الگوی پیر خردمند در ناخودآگاه زن، مسیر فرافکنی شکست و در نهایت بازسازی درونی را از رهگذر مواجهه با سایه، آنیموس، نقاب و کودک درون فعال می سازد. روش این تحقیق تحلیلی توصیفی و مبتنی بر تحلیل محتوای نمادین و روان شناختی فیلم است. از طریق تحلیل سکانس های کلیدی، دیالوگ ها و ساختار روایت نشان داده می شود که مینا در نبود پدر حامی و راهنما کهن الگوی پدر را بر چهره ی کامران فرافکنی می کند اما این آنیموس، اغواگر که برخاسته از نقاب و سایه است، به وابستگی و فروپاشی روانی منجر می شود. تنها با عبور از مرحله ی شکست، مواجهه با سایه و بازگشت آگاهانه به پدر واقعی (در سکانس آخر خانه پدری) مینا می تواند به بازسازی کهن الگوی پیر خردمند و استقلال روانی برسد. نتایج تحقیق نشان می دهد که بازسازی کهن الگوی پدر در ناخودآگاه زن بدون عبور از کهن الگوهای واسطه ای به ویژه سایه و آنیموس، ممکن نیست. تحلیل فیلم نشان می دهد که فرآیند فردیت یابی و تولد مجدد درونی، از مسیر رنج، ازهم پاشی و بازیابی صورت می گیرد و سینمای ایران در این اثر خاص توانسته این مسیر را با ظرافت و عمق به تصویر بکشد.

کلیدواژه ها:

کهن الگو پیر خردمند (پدر) ، سایه ، آنیموس ، فردیت یابی ، رگ خواب ، یونگ