بازخوانی معماری ایران در دوره ساسانی رویکردی بینامتنی به سنت الهام و تاثیرگذاری ها

معماری دوره ساسانی به عنوان یکی از درخشان ترین ادوار معماری ایران بازتابی از شکوفایی فرهنگی، مذهبی و سیاسی آن دوران است. این پژوهش با هدف شناخت ابعاد گوناگون معماری ساسانی به بررسی ساختار فضایی، فرم شناسی، مصالح، فناوری های ساخت و بازتاب های نمادین و عملکردی در بناهای شاخص می پردازد. روش تحقیق مبتنی بر تحلیل تطبیقی مطالعه منابع تاریخی و بررسی شواهد باستان شناختی است. نمونه هایی مانند کاخ فیروزآباد، ایوان کسری و معابد آتش نشان دهنده نوآوری های معماری و تاثیرپذیری متقابل با تمدن های همجوار هستند. نتایج تحقیق بیانگر آن است که معماری ساسانی نه تنها زمینه ساز تحولات معماری اسلامی شد، بلکه از منظر زیبایی شناسی و فنی نیز واجد ویژگی هایی منحصر به فرد است. این مقاله با رویکردی بینامتنی معماری ساسانی را به عنوان متنی غنی تحلیل می کند که در بستر پیش متن های تاریخی، فرهنگی و هنری معنا می یابد و در دوره های بعدی الهام بخش بوده است. رویکرد بینامتنی با تمرکز بر ارتباط میان معماری، متون تاریخی و زمینه های فرهنگی به دنبال تفسیر معماری به مثابه یک متن باز و معنادار است که در تعامل مستمر با گذشته و آینده قرار دارد؛ در این راستا مفهوم «پسامتن» به عنوان بازتاب های معنایی و تاثیرات پایدار معماری ساسانی در دوره های پسین در تحلیل مورد استفاده قرار گرفته است.

کلیدواژه ها:

معماری ، بازخوانی ، معماری ساسانیان ، رویکرد بینامتنی