طراحی مجتمع فرهنگی هنری با رویکرد احیا هویت فرهنگی هنری مراغه

این مقاله به بررسی نقش طراحی معماری در تقویت هویت فرهنگی از طریق مطالعه موردی مجتمع فرهنگی هنری شهر مراغه می پردازد. با توجه به پیشینه تاریخی فرهنگی و هنری این شهر پژوهش حاضر تلاش کرده است تا راهبردهایی جامع برای طراحی فضایی عملکردی و مفهومی چنین مجموعه ای ارائه دهد. ابتدا مبانی نظری مربوط به هویت فرهنگی و معماری فرهنگی تبیین شده و در ادامه با تحلیل زمینه تاریخی، هنری و اجتماعی مراغه بستر طراحی مورد بررسی قرار گرفته است. سپس با تحلیل نمونه های مشابه در ایران و جهان الگوهای موفق طراحی فرهنگی شناسایی و در قالب راهبردهای بومی شده برای مراغه تدوین شده اند. این راهبردها به سه حوزه اصلی تقسیم شده اند: راهبردهای فضایی مانند استفاده از فرم های سنتی و فضاهای نیمه باز، عملکردی مانند طراحی فضاهای چندمنظوره و تعامل گرا و مفهومی مانند بهره گیری از نمادهای بومی و ارتقای حس تعلق. در پایان پیشنهاد طراحی مجتمع فرهنگی هنری مراغه با رویکردی مبتنی بر بازآفرینی هویت فرهنگی و ارتقاء مشارکت اجتماعی ارائه گردیده است. نتایج این پژوهش نشان می دهد که معماری می تواند با رویکردی چندلایه و بومی گرایانه نه تنها نیازهای عملکردی را پاسخ دهد بلکه بستری برای پویایی فرهنگی، پیوند نسل ها و حفظ میراث تاریخی نیز فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

معماری فرهنگی ، هویت شهری ، طراحی مفهومی ، معماری بومی ، مجتمع