واکاوی مولفه های معماری تاثیرگذار بر طراحی مجتمع های آموزشی با رویکرد روانشناسی یادگیری

معماری محیطی به عنوان یکی از ارکان موثر در فرایند یادگیری نقش تعیین کننده ای در ارتقاء کیفیت آموزشی فضاهای هنرستانی ایفا می کند. تغییرات روز افزون و پرشتاب جوامع بشری و نقش کلیدی تعلیم و تربیت در تربیت نسل خلاق به منظور توان روبه رو شدن با تغییرات اهمیت و ضرورت یادگیری و عوامل موثر بر آن بیش از هر زمان دیگری آشکار ساخته است. هدف از تحقیق حاضر، دستیابی به معیارهای طراحی فضاهای هنرستانی با تاکید بر بهره گیری از قابلیت های محیطی موثر بر ذهن و رفتار نوجوانان و رویکرد ارتقاء یادگیری آنان است. با تکیه بر اسناد بالادستی و اصول نوین طراحی، این پژوهش تلاش دارد با تحلیل عناصر کالبدی و روان شناختی فضاهای آموزشی راهکارهایی کاربردی برای بهبود یادگیری هنرجویان ارائه دهد. در این مسیر با بررسی نمونه های داخلی و خارجی مشخص شد عواملی نظیر نور طبیعی، کیفیت رنگ، صوت و سازماندهی فضایی می توانند اثرات مستقیمی بر میزان انگیزش و یادگیری هنرجویان داشته باشند. نتایج به دست آمده از جمع آوری اطلاعات تحقیق و تجزیه و تحلیل آنها به شرح ذیل است: ایجاد انعطاف پذیری عملکردی در فضاهای آموزشی، ایجاد تنوع در فضاهای آموزشی، ایجاد ارتباط درون و بیرون در فضاهای آموزشی.

کلیدواژه ها:

مولفه های معماری مجتمع های آموزشی ، روانشناسی یادگیری ، Architectural components ، Educational complexes ، Psychology of learning